Τρίτη, 10 Ιουλίου 2018

Το Πορτρέτο των Μηνών: Ιούλιος

Ο έβδομος μήνας του Γρηγοριανού Ημερολογίου, με διάρκεια 31 ημερών. Πήρε το όνομά του από τον Ιούλιο Καίσαρα, δημιουργό του Ιουλιανού Ημερολογίου.
Αρχικά ήταν ο πέμπτος μήνας του Ρωμαϊκού Ημερολογίου, εξού και η ονομασία του Quintilis (Πέμπτος). Με την προσθήκη των μηνών Ιανουαρίου και Φεβρουαρίου από τον Νουμά Πομπίλιο, έγινε ο έβδομος μήνας του Ρωμαϊκού Ημερολογίου. Ιούλιος ονομάσθηκε με πρόταση του Μάρκου Αντωνίου, που αποδέχθηκε η Ρωμαϊκή Σύγκλητος μετά τη δολοφονία του Ιουλίου Καίσαρα.
Στην Αρχαία Ρώμη γιορτάζονταν:
  • Οι Nonae Caprotinae ή Caprotinia, προς τιμή της Ήρας, με γιορτές που συμμετείχαν μόνο γυναίκες (οι Ρωμαίες πατρίκιες με τις σκλάβες τους).
Στην Αρχαία Αθήνα ο Ιούλιος αντιστοιχούσε με τo δεύτερο δεκαπενθήμερο του μήνα Σκιροφοριώνα και το πρώτο δεκαπενθήμερο του μήνα Εκατομβαιώνα. Ο Σκιροφοριών ήταν ο τελευταίος μήνας του έτους και ο Εκατομβαιών ο πρώτος. Στο διάστημα αυτό στην Αθήνα γιορτάζονταν τα:
  • Διισωτήρια στον Πειραιά, προς τιμή του Διός Σωτήρος και της Αθηνάς Σώτειρας, με ταυροθυσίες και λεμβοδρομίες.
  • Διισωτήρια στην Αθήνα, την τελευταία μέρα του έτους (χονδρικά 14 Ιουλίου), με προσφορά θυσίας στον Δία και παρουσίαση των νέων αρχόντων που είχαν προκύψει κατόπιν κληρώσεως από τους Αθηναίους πολίτες και θα αναλάμβαναν την εξουσία από την επομένη.
  • Εκατόμβαια, προς τιμή του Απόλλωνα, όπου θυσιάζονταν «εκατόμβες» ζώων.
  • Ηράκλεια, προς τιμή του Ηρακλή, με αγώνες στην πεδιάδα του Μαραθώνα.
  • Κρόνια, προς τιμή του Κρόνου.
Στην αγροτική Ελλάδα ο Ιούλιος ονομάζεται:
  • Αλωνάρης, Αλωνιστής, Αλωνητής, Αλωνητής, Αλωνιάτης και Αλωνεύτης, διότι την εποχή αυτή γίνεται το αλώνισμα των δημητριακών.
  • Στα ορεινά της πατρίδας μας συναντάται και με την ονομασία Θεριστής, καθώς λόγω των ψυχρού κλίματος ο θερισμός γίνεται τον Ιούλιο.
  • Στη Ρόδο τον ονομάζουν και Φουσκομηνά ή Χασκομηνά, επειδή αρχίζουν φουσκώνουν ή να χάσκουν τα σύκα, δηλαδή να ωριμάζουν και να ανοίγουν.
  • Στη Νάξο και τη Χίο ο Ιούλιος αναφέρεται και ως Γυαλιστής, επειδή ωριμάζουν τα σταφύλια και γυαλίζει η ρώγα τους.
  • Δευτερόλης ή Δευτερογιούλης, επειδή είναι ο δεύτερος μήνας του καλοκαιριού.
  • Αηλιάς ή Αηλιάτης, λόγω της γιορτής του Προφήτη Ηλία στις 20 Ιουλίου.
Μεγάλες θρησκευτικές γιορτές του μήνα:
  • Αγίων Αναργύρων, Κοσμά και Δαμιανού, ιατρών που εξασκούσαν αφιλοκερδώς το επάγγελμά τους (1 Ιουλίου)
  • Αγίας Κυριακής (7 Ιουλίου), προστάτιδας ανθρώπων και ζώων από ασθένειες.
  • Αγίας Μαρίνας (17 Ιουλίου), προστάτιδας από εξανθηματικές νόσους.
  • Προφήτη Ηλία (20 Ιουλίου). Σχετική η παροιμία «Ο Αηλιάς κόβει σταφύλια και η Αγιά Μαρίνα σύκα».
  • Αγίας Παρασκευής (26 Ιουλίου), προστάτιδας των ματιών και των οπτικών.
  • Αγίου Παντελεήμονα (27 Ιουλίου), ιατρού που θεράπευε αφιλοκερδώς. Σχετική και η παροιμία «Κουτσοί, στραβοί στον Άγιο Παντελεήμονα».

Παροιμίες


Αλωνάρη με τ’ αλώνια και με τα χρυσά πεπόνια. 
[Ελληνική]

Αλωνάρης αλωνίζει, στάρι το χωριό γεμίζει. 
[Ελληνική]

Αλωνάρης μαραίνει τα χορτάρια κι ο Αύγουστος τα παλικάρια. 
[Ελληνική]

Αλωνάρης τ’ αλωνίζει κι Αύγουστος τα ξεχωρίζει. 
[Ελληνική]

Κάψες τον Αλωνάρη, ευτυχία όλο το χρόνο. 
[Ελληνική]

Πού μοχτάει το χειμώνα, χαίρεται τον Αλωνάρη. 
[Ελληνική]

Στο κακορίζικο χωριό τον Αλωνάρη βρέχει. 
[Ελληνική]

Της Αγια-Μαρίνας ρώγα (ή σύκα) και τ’ Αϊ-Λιος σταφύλι. Και της Αγιάς Παρασκευής γεμάτο το κοφίνι. 
[Ελληνική]

Το Θεριστή τον Αλωνάρη πάμπολλα καρβέλια είναι.(Μπόλικο στάρι, μπόλικο ψωμί.) 
[Ελληνική]

Τ’ Αλωναριού τα κάματα, τ’ Αυγούστου τα λιοπύρια. 
[Ελληνική]

Χόρτο θεροαλωνιστή, ρώγα-ρώγα γυαλιστή. 
[Ελληνική]



Πηγή: www.sansimera.gr

Το Πορτρέτο των Μηνών: Ιούνιος

Ο έκτος μήνας του Γρηγοριανού (Νέου) Ημερολογίου, με διάρκεια 30 ημέρες. Αρχικά, ο Junius ήταν ο τέταρτος μήνας του δεκάμηνου Ρωμαϊκού ημερολογίου και πήρε το όνομά του, κατά την επικρατέστερη εκδοχή, από τη θεά Γιούνο (Juno, Ήρα), σύζυγο του Γιούπιτερ (Jupiter, Ζευς) και προστάτιδα του οίκου και του γάμου, στον οποίο είναι αφιερωμένος ο μήνας. Κατά μία άλλη εκδοχή, ο Ιούνιος πήρε το όνομά του από τον Λεύκιο Ιούνιο Βρούτο, τον πρώτο Ύπατο που θεμελίωσε τη Δημοκρατία στη Ρώμη, τον 5ο αιώνα π.Χ. Με την αναμόρφωση του Ρωμαϊκού Ημερολογίου από τον Νουμά Πομπίλιο έλαβε την έκτη θέση στο δωδεκάμηνο, πλέον, Ρωμαϊκό Ημερολόγιο, θέση που διατηρεί μέχρι σήμερα.
Στο αρχαίο Αττικό ημερολόγιο ο Ιούνιος αντιστοιχούσε με το δεύτερο δεκαπενθήμερο του μήνα Θαργηλιώνα και το πρώτο δεκαπενθήμερο του μήνα Σκιροφοριώνα. Στο διάστημα αυτό στην Αθήνα γιορτάζονταν τα:
  • Βενδίδεια, προς τιμήν της θρακικής θεότητας Βενδίδος (Αρτέμιδας).
  • Καλλυντήρια και Πλυντήρια, γιορτές που σχετίζονταν με τον καθαρισμό του ναού της θεάς Αθηνάς.
  • Σκιροφόρια, γυναικεία γιορτή προς τιμήν της Αθηνάς, της Δήμητρας και της Περσεφόνης.
  • Διιπόλεια, εορτή αφιερωμένη στον Δία με θυσία βοδιού.
  • Αρρητοφόρια, προς τιμήν της θεάς Αθηνάς.
Στη νεώτερη Ελλάδα, ο Ιούνιος έχει πολλές λαϊκές ονομασίες, που σχετίζονται με τις αγροτικές ασχολίες της εποχής:
  • Θεριστής, λόγω του ότι είναι ο κατεξοχήν μήνας του θερισμού των δημητριακών.
  • Αλυθτσατσής, Ρινιαστής, Ορνιαστής και Απαρνιαστής, ονομασίες που προέρχονται από την τεχνητή γονιμοποίηση των ήμερων σύκων, με καρπούς αγριοσυκιάς.
  • Κερασάρης και Κερασινός, λόγω της ωρίμανσης των κερασιών.
  • Τζιτζικάρης, λόγω της δυναμικής παρουσίας των τζιτζικιών.
Τον Ιούνιο έχουμε το θερινό ηλιοστάσιο με τη μεγαλύτερη μέρα του χρόνου για το Βόρειο Ημισφαίριο, που πρακτικά σημαίνει την έναρξη του καλοκαιριού.
Μεγάλες θρησκευτικές γιορτές του μήνα:
  • Πεντηκοστή (πενήντα ημέρες μετά το Πάσχα), η επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος στους Αποστόλους, που συνέβη την πεντηκοστή ημέρα από την Ανάσταση του Ιησού Χριστού.
  • Αγίου Πνεύματος (επομένη της Πεντηκοστής), του τρίτου προσώπου της Αγίας Τριάδας (Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα). Αργία για τους δημοσίους υπαλλήλους.
  • Αποστόλων Βαρθολομαίου και Βαρνάβα (11 Ιουνίου), τιμάται από τους αγρότες για να μην πέσει χαλάζι.
  • Αγίου Ονουφρίου (12 Ιουνίου), πιστεύεται ότι «ρουφά» τα στάχυα, όποιου αγρότη δεν τον τιμήσει.
  • Προφήτη Ελισσαίου (14 Ιουνίου), που προφυλάσσει από τη λύσσα.
  • Αγίων Πάντων (την πρώτη Κυριακή μετά την Πεντηκοστή)
  • Γενέθλιον του Ιωάννου του Προδρόμου (24 Ιουνίου), με πυρολατρικά και μαντικά έθιμα την παραμονή της γιορτής.
  • Πέτρου και Παύλου (29 Ιουνίου)
  • 12 Αποστόλων (30 Ιουνίου)

Παροιμίες


Από το θέρο ως τις ελιές, δεν απολείπουν οι δουλειές. 
[Ελληνική]

Απ’ αρχής τον θεριστή, του δρεπανιού γιορτή. 
[Ελληνική]

Γενάρη πίνουν το κρασί, το θεριστή το ξίδι. 
[Ελληνική]

Θεριστής με το δρεπάνι, τον καιρό του δεν τον χάνει. 
[Ελληνική]

Ιούνης τρέφει κεράσια στ’ αμπέλι, και ψάλτη το τζίτζικα στέλλει. 
[Ελληνική]

Καλώς τόνε το θεριστή, όπου μας εγλιτώνει, και με τα στάρια τα πολλά, το σπίτι μας φορτώνει. 
[Ελληνική]

Τον Ιούνη αφήνουν το δρεπάνι, και σπέρνουν το ρεπάνι. 
[Ελληνική]



Πηγή: www.sansimera.gr

Τρίτη, 26 Ιουνίου 2018

Το Πορτρέτο των Μηνών: Μάιος

Ο πέμπτος μήνας του ημερολογίου, διάρκειας 31 ημερών. Αρχικά ήταν ο τρίτος μήνας του δεκάμηνου Ρωμαϊκού ημερολογίου (Majus) και πήρε το όνομά του, κατά την επικρατέστερη εκδοχή, από τη θεότητα Μαία (λατινικά Μάγια), μητέρα του θεού Ερμή. Ήταν η θεά της γονιμότητας και ετιμάτο με θυσίες χοιριδίων στο βωμό της.
Σύμφωνα με άλλες εκδοχές, η ονομασία Μάιος προέρχεται:
  • Από τη λατινική λέξη μάγιορ, που είναι ο συγκριτικός βαθμός του επιθέτου μάγκνους = μεγάλος. (Πλούταρχος)
  • Από τη λατινική λέξη μαγιέστας = μεγαλειότητα. (Οβίδιος)
  • Από τους «μαγιόρες», τους ενδόξους προγόνους των Ρωμαίων, στους οποίους ήταν αφιερωμένος.
  • Επί αυτοκράτορος Κλαυδίου, η Σύγκλητος πρότεινε την αλλαγή της ονομασίας του Μάιου σε Κλαύδιο, για να φανεί αρεστή στον ισχυρό άνδρα της Ρώμης, όμως η ονομασία αυτή δεν επικράτησε.
Στην Αρχαία Ρώμη τον μήνα Μάιο γιορτάζονταν:
  • Τα Φλοράλια (Floralia), τα ρωμαϊκά Ανθεστήρια, προς τιμή της Flora, θεάς της βλάστησης και της άνοιξης.
  • Τα Λεμούρια (Μειλίχια), για τον εξευμενισμό των νεκρών.
  • Την Πρωτομαγιά οι Ρωμαίοι τιμούσαν την Αγαθή Θεά (Bona Dea), με πανηγύρια, στα οποία συμμετείχαν μόνο γυναίκες.
Στο αρχαίο Αττικό ημερολόγιο ο Μάιος αντιστοιχούσε με το δεύτερο δεκαπενθήμερο του μήνα Μουνιχιώνα και το πρώτο δεκαπενθήμερο του μήνα Θαργηλιώνα. Στο διάστημα αυτό στην Αθήνα γιορτάζονταν τα:
  • Ολυμπιεία, προς τιμή του Δία, με ιππικά αγωνίσματα, θυσίες και γεύματα στην περιοχή του Ιλισσού.
  • Μουνίχια, προς τιμή της θεάς Αρτέμιδας, στη χερσόνησο της Μουνιχίας (σημερινή Καστέλα), με κυρίως συμμετέχοντες τους εφήβους.
  • Θαργήλια, προς τιμή του Απόλλωνα, αφιερωμένη στον εξαγνισμό της πόλης από τα μιάσματα, που εξασφαλιζόταν μέσω των λεγόμενων καθαρμάτων. Τα καθάρματα ήταν άνθρωποι που επιλέγονταν βάσει της φαυλότητας,της φτώχειας ή της ασχήμιας τους. Τους περιέφεραν ως αποδιοπομπαίους τράγους στους δρόμους της Αθήνας για να απορροφήσουν το διάχυτο κακό και στη συνέχεια τους εξόριζαν.
Ο Μάιος είναι ο μήνας των λουλουδιών και της βλάστησης. Στη λαϊκή συνείδηση συσχετίζεται παρετυμολογικά με τα μάγια και τη μαγεία. Γι’ αυτό και οι προλήψεις ότι δεν πρέπει να γίνονται γάμοι τον Μάιο, ούτε κάποια σοβαρή εργασία τον μήνα αυτό («Το Μάη μήτε δέντρο να φυτέψεις, μήτε παιδί να παντρέψεις» λέει η παροιμία). Σε γενικές γραμμές, οι λαϊκές ονομασίες του Μαΐου προέρχονται από τη φύση:
  • Πράσινος
  • Κερασάρης
  • Τριανταφυλλάς
  • Λούλουδος
Πανελλήνιο έθιμο την Πρωτομαγιά είναι να πλέξιμο στεφανιών με λουλούδια και στάχυα («Μάηδες», «Μαγιοστέφανα») για την ευφορία της Γης. Τα κρεμούν στις εξώπορτες ή στους εξώστες των σπιτιών μέχρι τις 24 Ιουνίου, οπότε τα καίνε στις φωτιές του Αϊ-Γιάννη. Συνηθίζεται να βάζουν στο στεφάνι ένα σκόρδο ή ένα αγκάθι ως αποτρεπτικό του όποιου κακού.
Ωστόσο, οι ραγδαίες βροχές του Μαΐου προκαλούν ζημιές στα σιτηρά, εξ ου και η παροιμία «Στον καταραμένο τόπο, μήνα Μάη βρέχει».
Η μεγάλη θρησκευτική εορτή του Μαΐου είναι των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης (21 Μαΐου) και αποφράδα ημέρα η 29η Μαΐου, που «τούρκεψε η Πόλη».

Παροιμίες


Απ’ το Μάη, ως τα κεράσια! 
[Ελληνική]

Ζήσε, Μάη μου, να φας τριφύλλι. 
[Ελληνική]

Μάης άβρεχος, μούστος άμετρος (αμέτρητος). 
[Ελληνική]

Μάης άβρεχος, χρονιά ευτυχισμένη. 
[Ελληνική]

Μάης πενταδείλινος, και πάλι δείλι θέλει (φαγητό). 
[Ελληνική]

Να ’μουν το Μάη γάιδαρος, τον Αύγουστο κριάρι, όλο το χρόνο πετεινός και γάτος το Γενάρη! 
[Ελληνική]

Να ’μουν το Μάη μπιστικός, τον Αύγουστο δραγάτης. 
[Ελληνική]

Ο Μάης με τα τριαντάφυλλα κι ο Ιούνης με τα μήλα. 
[Ελληνική]

Ο Μάης ρίχνει τη δροσιά κι ο Απρίλης τα λουλούδια. 
[Ελληνική]

Όποιος φοράει γούνα το Μάη, τη γεια του δεν την έχει. 
[Ελληνική]

Όταν βρέχει, δε χιονίζει και το Μάη δροσολόγαε. 
[Ελληνική]

Πώς λάμπει ο ήλιος του Μαγιού, τ’ Αυγούστου το φεγγάρι. 
[Ελληνική]

Σαν έπρεπε, δεν έβρεχε, το Μάη δροσολόγαε… 
[Ελληνική]

Στον καταραμένο τόπο, το Μάη μήνα βρέχει. 
[Ελληνική]

Στων αμαρτωλών τη χώρα, το Μαγιόπουλο χιονίζει. 
[Ελληνική]

Το Μάη του κούρπαση… (ποτέ!) 
[Ελληνική]


Mozart Ave Verum Corpus...!

Ο Μότσαρτ συνέθεσε αυτό το μοτέτο το 1791. σχεδόν 6 μήνες πριν τον θάνατό του, όταν πήγε στα λουτρά Μπάντεν της Αυστρίας που διέμενε η γυναίκα του Κονστάντσε, έγκυος στο έκτο παιδί τους...
Το αφιέρωσε στον εφημέριο του ναού του Αγίου Στεφάνου του Μπάντεν...
Οι στίχοι χρονολογούνται από τον 14ο αιώνα και συνδέονται με τη Θεία ευχαριστία... Το μοτέτο γράφτηκε από τον Μότσαρτ για τον εορτασμό του Corpus Christi ή αλλιώς η Αγία Δωρεά...
Με το όνομα Αγία Δωρεά (λατινικά: "Festum Sanctissimi Corporis Christi") φέρεται μεγάλη εορτή της Καθολικής Εκκλησίας προς τιμή και προσκύνηση του σώματος του Ιησού Χριστού και την έξαρση της μετουσίωσης του άρτου και οίνου σε σώμα και αίμα Κυρίου κατά τη τέλεση του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας.
Η εορτή αυτή της Αγίας Δωρεάς γιορτάζονταν από το α΄ ήμισυ του 13ου αιώνα μόνο στη περιοχή της Λιέγης. Καθιερώθηκε όμως και επιβλήθηκε να εορτάζεται σε όλη την έκταση της Καθολικής Εκκλησίας από τον Πάπα Ουρβανό Δ΄ το 1264.

Μετά την Θρησκευτική μεταρρύθμιση , η διδασκαλία της οποίας αρνείται την μετουσίωση (“transubstantiation”), η εορτή της Αγίας Δωρεάς εξαίρεται και μεγαλύνεται από την Καθολική Εκκλησία ακόμη περισσότερο, η δε αγάπη των Καθολικών προς αυτή αυξάνεται και η εκάστοτε τελετή γίνεται μεγαλοπρεπέστερη, προκειμένου μ΄ αυτόν τον τρόπο να εξαρθεί η παπική δύναμη, φανατική πολέμια της κακοδοξίας των Διαμαρτυρομένων ως προς το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Κατά την εορτή της Αγίας Δωρεάς που τελείται την πρώτη Πέμπτη μετά την Πεντηκοστή, εκτίθεται κατά την λειτουργία ο «θείος άρτος» προκειμένου να τον προσκυνήσουν οι πιστοί και με μεγαλοπρεπή πομπή στην οποία προηγούνται νεαρές και ακολουθούν νέοι στρατιώτες (αγήματα) τον λιτανεύουν στους πέριξ του Ναού δρόμους της πόλης όπου και αναπέμπονται ύμνοι προς τον Κύριο.
Είναι γραμμένο για 4φωνη χορωδία, έγχορδα και όργανα... Αποτελείται από 46 μέτρα και η μόνη υπόδειξη που υπάρχει από τον Μότσαρτ είναι οι λέξεις sotto voce (χαμηλόφωνα) στην αρχή του κομματιού...

Χαίρε, αληθινό Σώμα
γεννημένο από την Παρθένο Μαρία,
που υπέφερες πράγματι
στον Σταυρό για τους ανθρώπους,
και το τρυπημένο Σου πλευρό
έτρεξε νερό και αίμα,
γίνε για εμάς μία πρόγευση
για την δοκιμασία του θανάτου.



Τιμολόγιο - Έργο Τέχνης...!


"Xρωματοπωλείον Νικολάου Α. Βαλμά. Εν Σύρω, 10 Φεβρουαρίου 1909. Τότε που ένα απλό τιμολόγιο ήταν ένα μικρό έργο τέχνης! Ουδεμία σχέση με τις σημερινές “ανέπαφες” πληρωμές…"




Πηγή: Λαογραφικό Μουσείο Σύρου

Ζουν οι ψυχές και μας βλέπουν...!


Σ’ ένα αιγαιοπελαγίτικο νησί ζούσε προ ετών ένας ιερέας ευλαβέστατος.
Η ψυχούλα του ήταν γεμάτη στοργή για το ποίμνιό του και ειδικά για τους πονεμένους. Έφτασε όμως η μέρα που δοκιμάστηκε κι εκείνος και πόνεσε πολύ.
Η κόρη του, μια εξαιρετική κοπέλα, είχε παντρευτεί πρόσφατα μ’ ένα νοικοκυρεμένο παληκάρι. Έφτασε, λοιπόν, ο καιρός να φέρει στον κόσμο το πρώτο παιδάκι της.
Κατά τον τοκετό όμως, πέθανε! Πήγε Μάρτυρας να συναντήσει τον Πλάστη της, αφήνοντας πολύ πόνο πίσω της.
Ο ιερέας πατέρας της πόνεσε κι αυτός πολύ στο χωρισμό, αλλά με ακλόνητη Πίστη στο Θεό πρόσφερε δοξολογία στο άγιο όνομά Του.
Την αγάπη του δε, για την θυγατέρα του εξέφραζε με θερμές προσευχές για την ψυχή της και με κρυφές ελεημοσύνες.
Ο ιερέας είχε έναν αδελφό καπετάνιο που, απόμαχος πια της θάλασσας, είχε γίνει στεριανός για τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του.
Είχε δημιουργήσει περιουσία κι απολάμβανε πλέον τους κόπους του.
Δυστυχώς όμως ήταν σχεδόν άπιστος, παρ’ όλο που είχε καλή καρδιά.
Τα βραδάκια, όταν μαζεύονταν στο φιλόξενο σπίτι του παπά μαζί με μερικούς φίλους, κάποιους αγαθούς νησιώτες που πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στην εκκλησία, έπιναν το ζεστό τους φασκόμηλο και κουβέντιαζαν.
Ο καπετάνιος ένα βράδυ ειρωνεύτηκε τον ιερέα και του είπε:
– Σιγά καημένε παπά, μην υπάρχει άλλη ζωή και σε βλέπει η κόρη σου τι λέμε και τι κάνουμε!
Ο ιερέας με πραότητα προσπάθησε να τον βοηθήσει ν’ αποβάλει την απιστία, γιατί ήξερε πως κατά βάθος υπέφερε η ψυχή του μέσα στη θανατερή παγωνιά της. Εκείνος όμως δε φάνηκε να επηρεάζεται.
Ένα βράδυ, λοιπόν, ο ιερέας βλέπει τη θυγατέρα του στον ύπνο του. Ήταν ολόφωτη. Λευκοντυμένη, χαρούμενη, και του λέει:
“Πατέρα, σ’ ευχαριστώ για όλα.
Για την αγάπη σου, τις προσευχές σου, και τις ελεημοσύνες που κάνεις για την ψυχή μου.
Πες, σε παρακαλώ, και στον θείο μου (τον καπετάνιο) ότι τον ευχαριστώ για το ψάρι που μούστειλε!”.
Αυτά είπε κι ενώ χαμογελούσε αγγελικά, τόνειρο έσβησε…
Ο ιερέας , όταν σηκώθηκε το πρωί, αισθανόταν μεγάλη χαρά και συγκίνηση.
Το βράδυ διηγήθηκε τόνειρο στη συντροφιά.
Όλοι συγκινήθηκαν, μόνο ο καπετάνιος κοιτούσε δύσπιστα τον αδελφό του.
Όταν όμως του είπε ότι η ανιψιά του τον ευχαριστεί για το ψάρι που της έστειλε, κι ότι δεν μπορεί να εξηγήσει αυτά τα λόγια της, ο καπετάνιος τινάχθηκε όρθιος.
Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα και τα χέρια του άρχισαν να τρέμουν.
Απ’ το στόμα του βγήκε η κρυφή Πίστη της καρδιάς του:
– “Θεέ μου!”, ψιθύρισε και μια κοίταζε τον ένα και μια τον άλλον σαστισμένος.
Όλοι τον ρώτησαν τι συνέβαινε.
Γιατί τόση ταραχή, γιατί τόση συγκίνηση;
Εκείνος, όταν συνήλθε κάπως, ξανακάθησε στην καρέκλα του και χωρίς να εμποδίζει τα δάκρυά του να τρέχουν στο ηλιοψημένο πρόσωπό του, τους είπε με ταπεινή φωνή:
– “Ναι, είναι αλήθεια, ζουν οι ψυχές και μας βλέπουν!
Ανήμερα στην κηδεία της ετοιμαζόμουν να κατέβω στην εκκλησία, όπου θα την διαβάζατε. Είχα πολύ πόνο μέσα μου.
Το ξέρεις, παπά, πόσο αγαπούσα αυτή τη θυγατέρα σου. Ήταν πάντα άγγελος…
Εκείνη τη στιγμή έφθασε ένας φίλος μου ψαράς κάτω απ’ τον πέρα γιαλό. Τούχα πει πως, όταν έπιανε καλό ψάρι να μου τόφερνε κι εγώ θα το πλήρωνα όσο-όσο.
Εκείνη όμως τη στιγμή με νευρίασε η παρουσία του, καθώς κρατούσε το ροφό κρεμασμένο στο πλάι του.
Του είπα λοιπόν απότομα:
– Δε θέλω ψάρια σήμερα, δεν θέλω τίποτε. Σήμερα κηδεύω την ανηψιά μου!
Ο άνθρωπος όταν τάκουσε πάγωσε και με κοίταζε αμίλητος.
Τον λυπήθηκα και του είπα:
– Όμως, να, στο πληρώνω και συ δώστο σε κανένα φτωχό για την ψυχή της!
Εκείνος πήρε τα χρήματα, με συλλυπήθηκε κι έφυγε γρήγορα.
Το περιστατικό αυτό δεν τόπα σε κανέναν και το είχα ξεχάσει.
Αλλά η ψυχούλα της δεν το ξέχασε και μούστειλε τις ευχαριστίες της”, είπε και σκούπισε με την ανάστροφη του χεριού του τα δάκρυά του.
Μετά χαμογέλασε γλυκά, μα τόσο γλυκά!
Μέσα σ’ αυτό το χαριτωμένο χαμόγελο ο ιερέας διέκρινε το γλυκοχάραμα της αναγεννημένης Πίστεώς του.
Η νύχτα της απιστίας έφυγε…


Δύο γεωλογικοί χάρτες της Τήνου...!

Ένα από τα σπάνια βιβλία της βιβλιοθήκης μας στη γενέτειρα είναι και το «Beitrage zur Kenntnis der Griechischen Inselwelt» (Συμβολή στη [γεωλογική] γνώση των νησιών της Ελλάδας) του Alfred Philippson (1901). Από τους χάρτες που το συνοδεύουν σας προσφέρουμε δύο της Τήνου…