Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017

Το έθιμο της «Φάτνης»...!

Είναι γνωστό το όμορφο έθιμο της «Φάτνης» στον καθολικό κόσμο. Σε κάθε εκκλησία στήνεται και μια φάτνη. Η μια ανταγωνίζεται την άλλη! Εκεί συναντιούνται δυο πρωταγωνιστές «το Θείο και το ανθρώπινο»…

Οι ρίζες αυτού του εθίμου φτάνουν ως το μεσαίωνα. Τότε η πλειοψηφία των ανθρώπων ήταν αγράμματοι και αδυνατούσαν να καταλάβουν το Ευαγγέλιο. Έτσι δημιουργήθηκε η ανάγκη μιας απλής αναπαράστασης της ιστορίας της γέννησης του Χριστού για τον απλό λαό. Με την ανάπτυξη της γλυπτικής το 13ο αιώνα συναντάμε στις εκκλησίες ξύλινα ανάγλυφα πολύπτυχα που εξιστορούν τα Χριστούγεννα.

Η πρώτη φάτνη στήθηκε στη πόλη Greccio της Ιταλίας από τον Άγιο Φραγκίσκο της Ασίζης το 1223. Σε μια σπηλιά ο Άγιος Φραγκίσκος έβαλε πάχνη και δύο ζωντανά ζώα, ένα βόδι και ένα γαϊδούρι. Έπειτα προσκάλεσε τους κατοίκους της περιοχής για να δουν την παράσταση της γέννησης του Χριστού. Παρόμοιες αναπαραστάσεις έγιναν εξαιρετικά δημοφιλής αλλά με τα χρόνια οι άνθρωποι και τα ζώα αντικαταστήθηκαν από ολόγλυφες φιγούρες.
 
Στη φάτνη παρουσιάζεται η αγία οικογένεια με το νεογέννητο βρέφος και δίπλα τους εμφανίζονται συχνά οι μάγοι, οι βοσκοί, άγγελοι και κάποια ζώα. Οι φιγούρες συνήθως είναι χειροποίητες με λεπτομερή χαρακτηριστικά και ενδύματα. Στην κορυφή της στέγης πάνω από τη φάτνη υπάρχει ένα αστέρι.

Η πόλη που φημίζεται για τα εργαστήρια κατασκευής φάτνης είναι η Νάπολη. Αυτό οφείλεται στο βασιλιά Κάρολο Γ΄, γιό του καθολικού βασιλιά Φίλιππου Ε’ της Ισπανίας. Ο Κάρολος, στο πρώτο μισό του 18ο αιώνα, ξόδεψε άφθονα χρήματα και χρόνο για να κατασκευάσει μια βασιλική φάτνη. Το έργο ανέθεσε στους κορυφαίους τεχνίτες της Νάπολης που δούλευαν στα βασιλικά εργαστήρια κατασκευής πορσελάνης capodimonte.

Οι πλούσιες οικογένειες της πόλης μιμήθηκαν το βασιλιά τους και προσπάθησαν να το συναγωνιστούν κατασκευάζοντας εντυπωσιακές φάτνες. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν η Νάπολη έγινε το σπουδαιότερο κέντρο κατασκευής φάτνης στην Ευρώπη. Η κατασκευή φάτνης είχε γίνει πλέον λαϊκή παράδοση.  

Οι πιο μεγάλες και εντυπωσιακές φάτνες που είδα στη Χριστουγεννιάτικη Ρώμη ήταν στο καθεδρικό ναό του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό. Στο κέντρο της μεγαλόπρεπης πλατείας του Αγίου Πέτρου, δίπλα σε ένα τεράστιο και ολόφωτο χριστουγεννιάτικο δέντρο, στήνεται κάθε χρόνο μια μεγάλη φάτνη σε φυσικό μέγεθος, με ακριβή αναπαράσταση της αγίας οικογένειας, με τους μάγους, τα ζώα και πολλές άλλες φιγούρες που πλαισιώνουν τη σκηνή. Η δεύτερη φάτνη σε μικρότερη κλίμακα, βρίσκεται στο εσωτερικό του καθεδρικού ναού, στην νότια πλευρά και έχει πιο πολλές λεπτομέρειες. Ένας μικρόκοσμος με ανθρώπινες φιγούρες, χήνες, προβατάκια, βλάστηση και ακόμα έναν νερόμυλο που γυρνά με πραγματικό νερό.
Στην Ελλάδα η φάτνη ήρθε από την Ιταλία. Στην χώρα μας την περίοδο των Χριστουγέννων μπορεί να συναντήσει κανείς φάτνες σε μερικές κεντρικές πλατείες. Όμως οι περισσότερες είναι μικρές και κακότεχνες σε σχέση με τις φάτνες που φτιάχνονται στην Ιταλία τις μέρες των γιορτών και θεωρούνται καλλιτεχνικά αριστουργήματα. Αν κάποιος βρεθεί αυτές τις μέρες στη Ρώμη θα συναντήσει σε κάθε γωνιά της πόλης φάτνες! Σε πλατείες, σε εμπορικά κέντρα και σε εκκλησίες.




Το λιμάνι της Μυκόνου...!

Η Μύκονος θεωρείται ευλίμενο νησί… Κάτι η πολυσχιδής ανάπτυξη του γεωγραφικού αναγλύφου, κάτι οι παρακείμενες νησίδες (Ρήνεια, Δήμος, Χταπόδια, Τραγονήσι), ειδικά μετά την κατάκτησή της από τον Hayreddin Barbarossa (1537) την έκαναν προσφιλές καταφύγιο για τους πειρατές και τους Μυκονιάτες καλούς ναυτικούς. Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο ότι η πόλη και τα λιμάνια της βλέπουν το κανάλι του Τσικνιά, το μεγάλο πέρασμα… Εδώ η Μύκονος κατά τον Buondelmonti (1420), κατά τον Tournefort (1700) και τέλος από το Google Earth. Εύκολα θα διαπιστώσει κανείς ότι οι παλιοί χάρτες δεν ήσαν και τόσο πρόχειροι...




Το χρυσό μετάλλιο του Δήμου Τήνου...!

To 1966 o τότε Δήμαρχος Τήνου έκοψε με δαπάνες του χρυσό μετάλλιο του Δήμου, τα οποίο φιλοτέχνησε ο γλύπτης Αντώνης Σώχος. Εξ αυτών απονεμήθηκαν κατ’ αρχάς τρία: (α) Πανελλήνιο Ιερό Ίδρυμα Ευαγγελίστριας (άγνωστο αν υπάρχει, πάντως δεν εκτίθεται), (β) Αθανάσιος Παπαδόπουλος, δωρητή της ομώνυμης Συλλογής στο ΠΙΙΕΤ, και (γ) Αντώνης Σώχος, γλύπτης (η απονομή έγινε κατά την εορτή της Εύρεσης στην Αθήνα τον Φεβρουάριο του 1967). Αργότερα, το 1970, ο τότε Δήμαρχος Τήνου Ιωάννης Κρικελλής απένειμε όμοιο μετάλλιο στον συντοπίτη μας καθηγητή Ηλία Γάφο. Σήμερα δε γνωρίζει κανείς τίποτα για το μετάλλιο αυτό. Οι μήτρες έχουν χαθεί. Κατά πάσα πιθανότητα σώζεται (στην προθήκη των μεταλλίων του) εκείνο του Αντώνη Σώχου στην έκθεση έργων του στο ΠΙΙΕΤ… Η προσέγγιση εκεί, όμως, είναι απαγορευμένη...

    

Το 1987, επί δημαρχίας Νίκου Κορνάρου, κόπηκε μετάλλιο για τα 40 χρόνια από τον τορπιλισμού του «ΕΛΛΗ» (λίγα αργυρά και πάμπολλα χάλκινα!). Το φιλοτέχνησε η γλύπτρια Ειρήνη Χαριάτη.

Νίκος Κορνάρος

Στο έλεος του καιρού...!

Καταιγίδες έχει ζήσει πολλές ο τόπος και θα ζήσει κι άλλες ακόμη. Μια απ’ αυτές ξέσπασε τέλη Φλεβάρη του 1948. Να πώς περιγράφει εκείνη την τρικυμία ο «Αστήρ της Τήνου» της 3.3. 1948:




Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά; Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα…!


Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά; Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα…
Νομίζουμε ότι είναι αόρατα στις δικές μας προσωπικές στιγμές. 
Νομίζουμε ότι ζουν μέσα στη δική τους «γυάλα» και είναι απασχολημένα στο δικό τους μικρόκοσμο, μόλις λίγα μέτρα μακριά μας. 
Τα παιδιά είναι ο σιωπηλός δέκτης κάθε ανάσας μας, κάθε λέξης, κάθε ματιάς… Ακούνε ψιθύρους, αντιλαμβάνονται λυγμούς. Έχουν το μαγικό τρόπο να τα ακούν, να τα βλέπουν και να τα διαισθάνονται όλα. 
Ίσως από φόβο μήπως η δικιά μας μπόρα κλονίσει την ασφάλεια που έχουν ανάγκη. Ίσως από έγνοια στον άνθρωπο που τους μαθαίνει την αγάπη. 
Τον νου μας στα παιδιά. 
Τα όνειρά τους είναι εύπλαστα, αλλά και τόσο ευάλωτα…


Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

Μια θαυμάσια σειρά γραμματοσήμων του 1951 με θέμα την Ανασυγκρότηση...!

Όταν η ελπίδα συναντιέται με την καλλιτεχνική ευαισθησία! Μια θαυμάσια σειρά γραμματοσήμων του 1951 με θέμα την Ανασυγκρότηση της χώρας μέσω του αμερικανικού οικονομικού προγράμματος βοήθειας προς την Ευρώπη, γνωστού ως σχεδίου Μάρσαλ (European Recovery Program). Τα σχέδια των γραμματοσήμων συμβολίζουν τους πληγωμένους τομείς παραγωγής που είχαν την ανάγκη άμεσης στήριξης μετά την απελευθέρωση της χώρας λόγω των τεράστιων καταστροφών που άφησε πίσω του σε όλη την Ευρώπη ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και ειδικά στην Ελλάδα ο συνεπακόλουθος εμφύλιος (Βιομηχανίας, Αλιεία, Ανοικοδόμηση, Γεωργία, Υφαντουργία, και Εξηλεκτρισμός). Τα γραμματόσημα σχεδίασε ο Γιάννης Κεφαλληνός (1894-1957), ο γνωστός για το λεύκωμα «Δέκα λευκαί λήκυθοι του Μουσείου Αθηνών» (1956).




Τα κιονόκρανα...!

Το κιονόκρανο (το καπιτέλο) είναι η τελευταία πινελιά στο αρχιτεκτόνημα. Δε στέφει απλώς τον κίονα, δεν είναι ένα απλό διακοσμητικό στοιχείο, αλλά υπογράφει το περιεχόμενο της ψυχικής ανάτασης του δημιουργού και της κοινωνίας που το υποστηρίζει. Κάθε ρυθμός μια διαφορετική φιλοσοφία ζωής. Όλα όμορφα. Όμως την αρμονία, την ισορροπία, τη γαλήνια ενατένιση της ζωής και του θανάτου μονάχα η τρυφερή αντίληψη της ιωνικής σκέψης μας την προσφέρει…

 Ιωνικός ρυθμός


Δωρικός ρυθμός

Κορινθιακός ρυθμός

Πρόκειται για κιονόκρανο από τον Ιουστινιάνειο ναό της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη (6ος αι. μ.Χ.). Επιρροές από τον ιωνικό ρυθμό και την ελληνιστική αρχιτεκτονική. Στο κέντρο το μονόγραμμα του Ιουστινιανού.

Το ανάγλυφο της Αγίας Αικατερίνης...!

Ο όρος πίστεως της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου για την αποκατάσταση των εικόνων είναι γενικός. Αναφέρει ότι δίπλα στον Τίμιο Σταυρό ανατίθενται οι σεπτές και άγιες εικόνες οι «εκ χρωμάτων και ψηφίδας και ετέρας ύλης επιτηδείως εχούσης». Έτσι δεν αποκλείει την πλαστική έκφραση στην εικονογραφία. Όμως μεταξύ της Ανατολής και της Δύσης προϋπήρχαν πολιτιστικές διαφορές. Έτσι στην Ανατολή αποκλείστηκαν τα αγάλματα, τα οποία παρέπεμπαν στην ειδωλολατρία, και αγάλματα θεωρούνταν τα περίοπτα. Σε καμιά περίπτωση δεν αποκλείστηκαν τα ανάγλυφα είτε αυτά φιλοτεχνούνταν σε μάρμαρα, σε μέταλλο ή σε ξύλο (αποκλείστηκε μόνον η ολόσωμη περίοπτη μορφή). Γι’ αυτό και ο όσιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στο «Πηδάλιο» (1800), σχολιάζοντας τον όρο της συνόδου, σημειώνει μεταξύ άλλων: «Είπομεν δε ανωτέρω ότι ανδριάντες και αγάλματα και γλυπτά λέγονται απλώς εκείνα που περιέχουσιν όλον το σώμα του εικονιζομένου, τα δε μη περιέχοντα όλον το σώμα, αλλά μόνον εξέχουσαν από την ομαλότητα και την επίπεδον επιφάνειαν ου λέγοντα αγάλματα ή ανδριάντες αλλά εικόνες άγιαι, καθώς είναι αι χαρακτηριζόμεναι επάνω εις ιερά σκεύη, εις θεία ευαγγέλια και άλλα άγια βιβλία…» (σελ. 215-216). Δε βρίσκεται, λοιπόν, εν δικαίω η Εκκλησία της Τήνου, η οποία καθαίρεσε από το ναό του ορθοδόξου Αγίου Νικολάου την μαρμάρινη εικόνα της Αγίας Αικατερίνης, τεκμήριο της ρωσικής παρουσίας στο Αιγαίο (1770-1775). Όμως, αφού δεν τη θέλει, ας τη δώσει στο Μουσείο Κειμηλίων του ΠΙΙΕΤ, στο Μουσείο Μαρμαροτεχνίας ή στο Πνευματικό Κέντρο Πανόρμου. Δε δικαιούται να την έχει στην αποθήκη.






Λευτέρης Βαλάκας: 50 χρόνια πριν...!

Τέτοιες μέρες θα γιόρταζε, αλλ' έφυγε νωρίς. 50, λοιπόν, χρόνια πριν ο σημαντικότερος κατά τη γνώμη μας μεταπολεμικός Πανορμίτης καλλιτέχνης έφτανε στο Παρίσι για περαιτέρω σπουδές. Θεός να αναπαύει την ψυχούλα του...



Το κωδωνοστάσιο της Αγίας Τριάδας...!

Ήταν η αιτία της ίδρυσης της Αδελφότητος Τηνίων Καρδιανιωτών «Η Αγία Τριάς». Το κωδονοστάσιο ήταν έτοιμο να πέσει και ο αείμνηστος π. Γεώργιος Δασκαλάκης απεύθυνε αγωνιώδεις εκκλήσεις στους εν Αθήναις ενορίτες του. Το 1960 ιδρύθηκε το νέο σωματείο και τον επόμενο χρόνο το κωδωνιστάσιο είχε στερεωθεί. Ας είναι η ανάρτηση ένα μνημόσυνο στη μνήμη όλων όσων δούλεψαν για την ευπρέπεια του ναού και όχι μόνον...



Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

Η Αγία Λουκία...!

Το όνομα Λουκία, από το λατινικό lux – lucis, σημαίνει φως και μάλιστα το πρώτο φως της αυγής. Συνεπώς, Λουκία σημαίνει η φέρουσα φως. Αυτοί είναι οι συμβολισμοί του ονόματος της σημερινής μας Αγίας, που η Εκκλησία με εξέχουσα τιμή εορτάζει.
Η Αγία Λουκία, καταγόμενη πιθανόν από τις Συρακούσες της Σικελίας, είναι γνωστή σ’ όλον το χριστιανικό κόσμο. Η ευλάβειά της είναι σύγχρονη με την ευλάβεια των πιο αρχαίων μαρτύρων της χριστιανοσύνης. Η εορτή της στις 13 Δεκεμβρίου είχε καθιερωθεί από τον 4ο αιώνα. Γο όνομά της το συναντούμε στο λειτουργικό «Κανόνα» της Θείας Λειτουργίας από τον 5ο αιώνα. Στη Ρώμη εορταζόταν από τον 6ο αιώνα. Στον τάφο της, στις Συρακούσες, επιγραφές και μνήμες αποδεικνύουν παλαιότατη ευλάβεια προς τη μάρτυρα και η λειτουργία προς τιμήν της υπήρχε από τους πρώτους αιώνες.
Πρέπει να πούμε, όμως, ότι σ’ ό,τι αφορά το μαρτύριο της, δεν υπάρχουν σίγουρες πληροφορίες, αλλά μόνο παραδόσεις, λίγο ως πολύ πιστευτές. Ο θρύλος του μαρτυρίου της τοποθετείται στο διωγμό του Διοκλητιανού και η ζωή της γενικά μπορεί να συνοψισθεί ως εξής:
Η Λουκία, πανέμορφη κόρη των Συρακουσών, είναι αρραβωνιασμένη μ’ έναν πλούσιο νέο, πατριώτη της. Ύστερα από μια θαυματουργική θεραπεία της μητέρας της, διαλύει τον αρραβώνα. Ο νέος δεν δέχεται τόσο εύκολα να εγκαταλείψει εκείνη που αγαπά, και χρησιμοποιεί κάθε μέσο για να την μεταπείσει. Η Λουκία μένει ανένδοτη, διότι έχει αφιερωθεί στο Θεό και σ’ αυτόν μόνο ανήκει. Εκείνος, βλέποντας την ακαμψία της, την προδίδει ως χριστιανή στον έπαρχο, ο οποίος ανοίγει μαζί της διάλογο που καταλήγει σε πραγματική θρησκευτική μαρτυρία. Βλέποντας κι αυτός ότι δεν μπορεί να την μεταπείσει, την απειλεί ότι θα την οδηγήσει σε διαφθορείο. Εκείνη του απαντά: «Το σώμα δεν μολύνεται αν η ψυχή δεν ενδώσει. Εάν εσύ με βιάσεις, παρά τη θέληση μου, η αγνότητά μου θα αξιωθεί να λάβει διπλό στεφάνι.» Ο τύραννος έπαρχος θα την υποβάλει σε φοβερά και παρατεταμένα μαρτύρια μέχρι να παραδώσει το πνεύμα της.
Η Αγία Λουκία θεωρείται προστάτιδα των ματιών, παράδοση που στηρίζεται τόσο στο συμβολικό της όνομα, όσο και στο μαρτύριο της, κατά το οποίο οι δήμιοι της ξερίζωσαν τα μάτια. Γι’ αυτό και η χριστιανική τέχνη παρουσιάζει την Αγία με τα σύμβολα του μαρτυρίου της, και τα μάτια της να τα κρατά μέσα σ’ ένα δίσκο.


Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017

Να έχεις κοντά σου έναν άνθρωπο που...

Να έχεις κοντά σου έναν άνθρωπο που να πιστεύει σε σένα και που η πίστη του αυτή να είναι τόσο δυνατή για σένα που να σε σώσει από του γκρεμού τη ζάλη. Όχι γιατί είναι εκεί, όχι γιατί θα παρέμβει, όχι γιατί θα σου απλώσει το χέρι του για να σε βοηθήσει. Αλλά γιατί η πίστη του, θα εξαλείψει τον γκρεμό σου και θα τον κάνει καρποφόρα πεδιάδα.

Να έχεις κοντά σου έναν άνθρωπο, τόσο κοντά σου, που η απόσταση μεταξύ σας να μηδενίζεται από το βάθος της έγνοιας του. Να αισθάνεσαι την ανάσα του και ας είναι χιλιόμετρα μακριά. Να βλέπεις τη μορφή του επειδή την προβάλλει δίπλα σου αφού ο χώρος και ο χρόνος είναι ένα απλό παιχνιδάκι μπροστά στη δύναμη της σκέψης του.


Να έχεις κοντά σου έναν άνθρωπο που να σε θαυμάζει τόσο, ώστε φορώντας για πανωφόρι σου αυτόν τον θαυμασμό πάνω στο κορμί σου να βγαίνεις στη ζωή κάθε μέρα καινούριος, έτσι που να μην σε αναγνωρίζουν οι άλλοι πλέον, γιατί το παλιό σου δέρμα το έχεις αφήσει πίσω και λάμπεις με αυτήν την πολύτιμη φορεσιά.


Να έχεις κοντά σου έναν άνθρωπο που να έχει μαγευτεί τόσο από εσένα, ώστε η δική του μαγεία να διαλύει συνεχώς τις συννεφιές και τις σκοτοδίνες που δημιουργούν τα τρομερά πλάσματα που σε περιστοιχίζουν, χαρίζοντας πάνω σου απλόχερα το φως του ήλιου το οποίο θα κάψει όλους τους βρικόλακες που απομυζούν την ευχαρίστηση από τη ζωή σου.


Αν έχεις κοντά σου έναν τέτοιο άνθρωπο, τότε ξέρεις ότι ο Παράδεισος δεν είναι ένα παραμύθι, ότι η ζωή ρουφιέται στη στιγμή, και ότι η μεγαλοσύνη της δημιουργίας δεν σε αγκαλιάζει απλά, αλλά την αγκαλιάζεις και εσύ.


Το ναυάγιο του SS President Coolidge, στο Βανουάτου...!


Ένα από τα μεγαλύτερα  και πιο προσβάσιμα ναυάγια, αλλά και το όνειρο κάθε δύτη. Το Coolidge ήταν ένα πολυτελέστατο υπερωκεάνιο, το οποίο ανακατασκευάστηκε για να μεταφέρει  αμερικάνικα στρατεύματα. Τον Οκτώβριο του 1942, στην προσπάθειά του να προσεγγίσει το λιμάνι Espiritu Santo, το μεγαλύτερο νησί του Βανουάτου στον νότιο Ειρηνικό Ωκεανό όπου υπήρχε ναυτική βάση, έπεσε σε νάρκες. Τα στρατεύματα πλην δυο απωλειών έφτασαν με ασφάλεια στη στεριά. Σήμερα αποτελεί το μεγαλύτερο ναυάγιο του είδους του από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και είναι ιδιαίτερα προσβάσιμο. Ωστόσο απαιτούνται τουλάχιστον 10 καταδύσεις για να καλύψει κάποιος όλο το πλοίο. Εκτός από το ίδιο το πλοίο που παρουσιάζει ενδιαφέρον, υπάρχει άφθονος στρατιωτικός εξοπλισμός, κανόνια Howitzer, φορτηγά της General Motors corporation, τζιπ και ερπυστριοφόρα οχήματα.... 



Το ναυάγιο του Thistlegorm, Sharm el – sheikh, στην Αίγυπτο...!

Πρόκειται αναμφισβήτητα  για ένα από τα διασημότερα και πιο πολυσύχναστα  ναυάγια στον κόσμο. Ανακαλύφθηκε από τον Ζακ Υβ Κουστώ, που αξιοποίησε πληροφορίες από τους ψαράδες της περιοχής. Το Τhislegorn ήταν ένα βρετανικό  πλοίο της εμπορικής ναυτιλίας που βυθίστηκε από γερμανικά βομβαρδιστικά στον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το πλοίο αυτό των 400 ποδιών μετέφερε μοτοσικλέτες, φορτηγά Bedford και τουφέκια  Lee Enfield, όταν χτυπήθηκε από μια γερμανική βόμβα το 1941 που ανατίναξε την αριστερή πλευρά όπου βρισκόταν η δεξαμενή πυρομαχικών στο αμπάρι. Η έκρηξη διέλυσε την οροφή του πλοίου, δίνοντας στους δύτες την δυνατότητα να εξερευνούν τα εμπορεύματα του. Σφυροκέφαλοι καρχαρίες αλλά και ψάρια ασυνήθιστου μεγέθους συνθέτουν το παζλ της περιοχής. Το μόνο μειονέκτημα είναι πως το σημείο αυτό είναι ιδιαίτερα δημοφιλές και συχνά λέγεται ότι πάνω από 20 βάρκες κατάδυσης σταθμεύουν πάνω από το ναυάγιο, μεταφέροντας μεγάλο αριθμό δυτών, αφού το μικρό βάθος επιτρέπει κατάδυση χωρίς ιδιαίτερο εξοπλισμό ή εκπαίδευση.... 


Το ναυάγιο του USS, Oriskany, Pensakola, στη Φλόριντα...!

Το αεροπλανοφόρο Oriskany του αμερικανικού ναυτικού κρατά σήμερα το ρεκόρ ως ο μεγαλύτερος τεχνητός ύφαλος του κόσμου. Αφού πήρε μέρος σε αποστολές στην Κορέα και στο Βιετνάμ, το Oriskany μήκους 900 ποδιών και 30.000 τόνων, βυθίστηκε εσκεμμένα στον κόλπο του Μεξικού το 2006 στο πλαίσιο ενός πιλοτικού προγράμματος για τη δημιουργία τεχνητών υφάλων. Στέκεται όρθιο μόλις 20 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας και σε συνδυασμό με τη μοναδική θαλάσσια ζωή, αποτελεί ιδανική επιλογή και για δύτες αναψυχής, αλλά  και για πιο έμπειρους δύτες. Το Oriskany αναφέρεται και στην ταινία Top Gun ως το αεροπλανοφόρο από το οποίο πετούσε ο πατέρας του βασικού ήρωα στον πόλεμο του Βιετνάμ.... 


Το ναυάγιο του Fujikawa maru, Truk, στη Μικρονησία...!


Η λιμνοθάλασσα Truk είναι σίγουρα το μεγαλύτερο πολεμικό ναυάγιο του κόσμου. Στον βυθό της φιλοξενεί ολόκληρο ιαπωνικό στόλο -60 πλοία και δεκάδες αεροπλάνα -που καταστράφηκαν το 1944, όταν οι αμερικανικές αεροπορικές δυνάμεις σε μια επιχείρηση αστραπή, επιτέθηκαν στη ναυτική βάση του ιαπωνικού αυτοκρατορικού ναυτικού στην λιμνοθάλασσα Truk στην Μικρονησία. Η επιχείρηση πήρε το όνομα Hailstorm (χαλαζόπτωση) και συγκρίνεται σε αιφνιδιασμό και αποφασιστικότητα με την αντίστοιχη ιαπωνική στο Περλ Χάρμπορ. Σήμερα, η λιμνοθάλασσα είναι ένας απίστευτος συνδυασμός τροπικών νερών και έντονης θαλάσσιας ζωής, που φιλοξενείται στο βυθό ανάμεσα στα απομεινάρια των ιαπωνικών δυνάμεων. Είναι η μεγαλύτερη περιοχή στον κόσμο σε συγκέντρωση ναυαγίων, με αποτέλεσμα η επίσκεψη σε αυτήν να είναι το όνειρο κάθε δύτη. Αεροσκάφη, τανκς, πλοιάρια , όπλα μπερδεύονται ανάμεσα σε πολύχρωμα ψάρια και κοράλλια. Μέσα σε αυτή την καταδυτική πανδαισία ξεχωρίζει το πολεμικό πλοίο των 7.000 τόνων, το  fujikawa maru που στέκεται σχεδόν όρθιο σε ρηχά νερά και γι’ αυτό είναι εύκολα προσβάσιμο. Η γέφυρα, το μηχανοστάσιο, και το αμπάρι καλύπτονται από κοράλλια δημιουργώντας ένα μοναδικό θέαμα...



Το ναυάγιο του Blackjack B 17 , Milne bay, στην Παπούα Νέα Γουινέα...!


Το blackjack ήταν ένα βομβαρδιστικό αεροσκάφος της Boeing και γι’ αυτό δεν είναι ένα συνηθισμένο ναυάγιο. Βρίσκεται σε αμμώδη βυθό, σε βάθος 45 μέτρων κοντά στις ακτές της Παπούα Νέα Γουινέα, μετά από μια επιτυχή αποστολή βομβαρδισμού  στην Ιαπωνία. Στην επιστροφή το αεροπλάνο έπεσε σε τρομερή θύελλα, αλλά οι χειριστές κατάφεραν να το φτάσουν κοντά στην ακτή. Το δεκαμελές πλήρωμα είχε αρκετό χρόνο να διασωθεί πριν να βυθιστεί το αεροπλάνο. Σήμερα παραμένει άθικτο, παρά την όχι και τόσο ομαλή προσγείωση και γι’ αυτό οι δύτες μπορούν να επιθεωρήσουν το πιλοτήριο και τα όπλα ανάμεσα στα ψάρια. Τα καθίσματα είναι επίσης στη θέση τους και μπορεί κάποιος εύκολα να φέρει στο μυαλό του την εικόνα του πιλότου και του συγκυβερνήτη στις τελευταίες  δραματικές στιγμές. Τα κρυστάλλινα νερά της Παπούα Νέας Γουινέας και η άριστη κατάσταση του αεροσκάφους συντελούν ώστε το σημείο αυτό να προσελκύει το ενδιαφέρον των δυτών...



Το ναυάγιο του SS Yongala, στα ανοιχτά των ακτών Ayr, Αυστραλία...!


Αυτό το μαγευτικό αυστραλέζικο επιβατηγό πλοίο, που βρίσκεται εντός του Μεγάλου κοραλλιογενούς υφάλου (great coral reef) παρέμενε αθέατο για μισό αιώνα, από τότε που βυθίστηκε σε κυκλώνα το 1911 παίρνοντας μαζί του στον υγρό τάφο και τους 121 επιβάτες και πλήρωμα. Σήμερα φιλοξενεί γιγάντιους ροφούς, κοπάδια από τεράστια ψάρια και θαλάσσιες χελώνες. Το ναυάγιο βρίσκεται μόλις 30 λεπτά από την ακτή και αποτελεί κορυφαίο προορισμό, αφού πάνω από 10.000 δύτες το επισκέπτονται κάθε χρόνο.... 



Το ναυάγιο του MV captain Keith Tibbetts , Νήσοι Κεϊμαν...!


Αυτή η ρωσική φρεγάτα 330 ποδιών ήρθε από την Κούβα και βυθίστηκε σκόπιμα στα ανοικτά των ακτών cayman brac για να δημιουργήσει έναν τεχνητό ύφαλο, ο οποίος σήμερα αποτελεί παράδεισο για τους δύτες. Είχε κατασκευαστεί το 1984 από τη Σοβιετική Ένωση για το κουβανέζικο ναυτικό και αργότερα πουλήθηκε στις νήσους cayman όπου ονομάστηκε Keith Tibbetts προς τιμή ενός ντόπιου δύτη. Λιθρίνια, θαλάσσιοι γυμνοσάλιαγκες και σμέρνες κυκλοφορούν στο ναυάγιο. Υπάρχουν όμως και δυο μόνιμοι κάτοικοι: o Boris, ένα μεγάλο ψάρι, και o Charlie μια τεράστια σμέρνα, όπως ονομάστηκαν από τους δύτες. Το πλοίο έχει κοπεί στα δυο από καταιγίδες και ρεύματα, κάνοντας έτσι ευκολότερη την πρόσβαση των δυτών. Ιδιαίτερος πόλος έλξης είναι η τιμονιέρα και τα κανόνια.... 



Το ναυάγιο του Zenobia, κόλπος της Λάρνακας στην Κύπρος...!

Η Ζηνοβία, ένα σουηδικό οχηματαγωγό 10.000 τόνων, βυθίστηκε στο παρθενικό του ταξίδι, το 1980, μόλις 10 λεπτά έξω από το λιμάνι της Λάρνακας, όπου είχε ρυμουλκηθεί για προληπτικούς λόγους, όταν διαπιστώθηκε επικίνδυνη κλίση από λάθος στο σύστημα υπολογιστών του πλοίου. Λάθος το οποίο τελικά απέβη μοιραίο. Φημολογείται ότι οι ιδιοκτήτες δεν διεκδίκησαν την αποζημίωση από την ασφαλιστική εταιρεία και δεν έγιναν ποτέ επίσημες έρευνες...

Η Ζηνοβία μετέφερε περισσότερα από 120 οχήματα και φορτηγά, όταν βυθίστηκε στα 130 πόδια. Το ναυάγιο προσφέρεται για καταδύσεις όλων των επιπέδων: από μια απλή βουτιά για τον πιο αρχάριο δύτη γύρω στα 16 μέτρα ή για μια πιο δύσκολη επιλογή, από έναν πιο έμπειρο στο κατώτερο κατάστρωμα οχημάτων και το μηχανοστάσιο. Ο δύτης θα διαπιστώσει ποικίλη θαλάσσια ζωή (τσιπούρες, σφυρίδες ακόμα και μπαρακούντα), αλλά αυτό που θα τον καθηλώσει είναι η απόκοσμη αίσθηση ενός » πλοίου φαντάσματος «.... 

Το ναυάγιο του Umbria, ύφαλος wingate, στο Σουδάν...!

Οι δύτες το αποκαλούν «το καλύτερο ναυάγιο του κόσμου», γιατί προσφέρεται για εξερεύνηση, αφού παραμένει άθικτο στο μεγαλύτερο μέρος του. Ξεκίνησε ως κρουαζιερόπλοιο το 1911, ενώ αργότερα το απέκτησαν οι Ιταλοί και το χρησιμοποιούσαν για μεταφορά στρατευμάτων στην ανατολική Αφρική. Όταν ξέσπασε ο Β΄Παγκόσμιος Πόλεμος, αλλά πριν από την επίσημη είσοδο της Ιταλίας σ’  αυτόν, το σκάφος ερευνήθηκε από τις βρετανικές αρχές και βρέθηκαν τόνοι εκρηκτικών. Την επίμαχη νύχτα, ο Ιταλός κυβερνήτης πληροφορήθηκε από το ράδιο την επίσημη συμμετοχή της Ιταλίας στον πόλεμο και χωρίς να χάσει χρόνο βύθισε το Umbria κάτω από τη μύτη  των βρετανικών αρχών.... 

Περίπου 360.000 βόμβες, αυτοκίνητα Fiat και σωσίβιες λέμβοι θα έβρισκαν το νέο τους σπίτι στα βάθη της Ερυθράς θάλασσας. Σφουγγάρια με έντονο κόκκινο χρώμα έχουν καλύψει την προπέλα, τα αυτοκίνητα στο εσωτερικό του κύτους, τον σπηλαιώδη χώρο του μηχανοστασίου, ακόμη και τα κιγκλιδώματα του πλοίου. Όλα αυτά κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον των δυτών. Αυτό είναι το μοναδικό ναυάγιο στην Ερυθρά θάλασσα που μπορεί να συναγωνιστεί το Τhistlegorm το οποίο βρίσκεται στο νούμερο δύο της κατάταξης.... 



Το ναυάγιο του SMS Markgrof, scapa Flow, Σκωτία...!

Σκάπα Φλόου ονομάζεται η λιμνοθάλασσα ανάμεσα στις Ορκάδες νήσους στη βόρεια Σκωτία και φημίζεται, γιατί αποτέλεσε τον υγρό τάφο 78 γερμανικών αρματαγωγών στη λήξη του Ά Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1918 ο στόλος αυτός του γερμανικού αυτοκρατορικού ναυτικού κατέπλευσε στην περιοχή για να παραδοθεί...

Η απόφαση που είχε ληφθεί ήταν να αναμένουν την τύχη που θα τους καθόριζε η συνθήκη των Βερσαλλιών. Παρέμειναν εκεί δέκα μήνες. Όταν ο Γερμανός ναύαρχος Ρόιτερ αντιλήφθηκε ότι τα πλοία θα έπεφταν σε συμμαχικά χέρια, έδωσε διαταγή αυτοβύθισης. Μέσα σε μια ώρα, σκάφη 400.000 τόνων βρέθηκαν στον βυθό του Σκάπα Φλόου. Με τη λήξη των εχθροπραξιών τα περισσότερα πλοία ανελκύστηκαν και στη συνέχεια διαλύθηκαν. Σήμερα στο βυθό βρίσκονται 7 από τα 78 πλοία τα οποία αποτελούν πόλο έλξης για τους απανταχού δύτες.... 

Το Markgrof είναι ένα από τα τρία θωρηκτά, κατηγορίας koning, που πρέπει να δει κάποιος στην περιοχή, καθώς είναι αναμφίβολα το πιο προσβάσιμο, αφού βρίσκεται σε βάθος μόλις 24 μέτρων. Αυτό το θωρηκτό των 26.000 τόνων και μήκους 177 μέτρων έχει βυθιστεί με το σκαρί του ανοιχτό, επιτρέποντας στον δύτη να μπει στο χώρο των τορπιλών και να κολυμπήσει μέχρι την πρύμνη. Το τεράστιο μέγεθος του ναυαγίου καθιστά δύσκολο να το καλύψει κανείς σε μια κατάδυση.... 



Τετάρτη, 6 Δεκεμβρίου 2017

Τα αλώνια της Τήνου...!


Τα αλώνια τα χρησιμοποιούσαν κάποτε για να διαχωρίζουν τους καρπούς των δημητριακών από τα στάχυα τους και το περίβλημά τους...

Τα χρόνια πέρασαν και την θέση τους πήραν τα σύγχρονα μηχανήματα...!

Οπότε τώρα που έχασαν την χρησιμότητά τους "στολίζουν" τα χωράφια και μας μεταφέρουν σε μία άλλη εποχή...!



Επιστημονική έρευνα για τις γάτες ίσως καταρρίπτει το μεγαλύτερο μύθο για τη σχέση τους με τους ανθρώπους...!

Οι λάτρεις των σκύλων καυχιούνται πως οι σύντροφοί τους είναι πολύ δεμένοι μαζί τους, λατρεύουν τη συντροφιά τους και κατακεραυνώνουν τις γάτες ως ζώα που στην πραγματικότητα θέλουν να είναι ανεξάρτητα, είναι ενστικτωδώς εγωίστριες, αλλά έχουν ανάγκη τον ιδιοκτήτη τους.   

Όμως μια νέα μελέτη έρχεται να καταρρίψει τη θεωρία αυτή και ισχυρίζεται πως οι γάτες δεν συμπαθούν τους ανθρώπους απλά επειδή τους προσφέρουν τροφή. Οι γάτες εκτιμούν, θέλουν και επιδιώκουν τη συντροφιά των ανθρώπων, ισχυρίζονται οι ερευνητές από το Oregon State University.   

Η έκθεση δόθηκε στη δημοσιότητα πριν λίγες μέρες και αναφέρει μεταξύ άλλων πως οι γάτες απολαμβάνουν την ανθρώπινη παρουσία, περισσότερο και από το φαγητό.   

Διαλύοντας τη φήμη ότι οι γάτες είναι αντικοινωνικές, τα ζώα που συμμετείχαν στην έρευνα πέρασαν μια σειρά δοκιμασιών για να αποδείξουν αυτό που επιλέγουν σε διαφορετικές καταστάσεις.   

Οι ερευνητές πήραν αρχικά 50 γάτες από καταφύγια και σπίτια και τους στέρησαν για αρκετές ώρες την τροφή, την ανθρώπινη επαφή, την επαφή με οσμές και τα παιχνίδια τους.   

Στη συνέχεια κλήθηκαν να έρθουν ξανά σε επαφή με τα τέσσερα βασικά ερεθίσματα και οι περισσότερες επέλεξαν την ανθρώπινη επαφή.   Mόλις το 37% των γατών που συμμετείχαν στη δοκιμασία αυτή επέλεξαν το φαγητό ενώ πάνω από το 50% έδειξαν κατευθείαν προτίμηση στην ανθρώπινη επαφή.   

Οι επιστήμονες εκτιμούν πως οι γάτες είναι περίπλοκα ζώα ως προς την κοινωνικοποίησή τους, αλλά αυτό το πρώτο εύρημα που προέκυψε είναι πολύ σημαντικό για τη λύση του γρίφου της γατίσιας ψυχολογίας. Οι δοκιμασίες θα συνεχιστούν με τη συμμετοχή νέων ζώων και ανάλογα πειράματα.



Πηγή: www.lifo.gr

Μην πίνεις όταν οδηγείς...!

Βρέθηκα σε ένα κατάστημα, στο διάδρομο με τα παιχνίδια. Με την άκρη του ματιού μου, παρατήρησα ένα αγοράκι γύρω στα πέντε, το οποίο κρατούσε μια κούκλα. Δε σταματούσε να της χαϊδεύει τα μαλλιά και να τη σφίγγει προσεκτικά πάνω του. Αναρωτήθηκα για ποιον προοριζόταν αυτή η κούκλα. Το αγοράκι γύρισε κάποια στιγμή προς την κυρία που βρισκόταν πλάι του: «Θεία μου, είσαι σίγουρη ότι δε μου φτάνουν τα λεφτά;» Η γυναίκα του απάντησε χάνοντας κάπως την υπομονή της: «Είπαμε ότι δεν έχεις αρκετά λεφτά για να την αγοράσεις.» Έπειτα, η θεία του του ζήτησε να μείνει εκεί και να τον περιμένει για λίγο, κι εκείνη έφυγε βιαστικά. Το αγοράκι κρατούσε ακόμη στα χέρια του την κούκλα. Τελικά, κατευθύνθηκα προς το παιδί και το ρώτησα σε ποιον ήθελε να δώσει την κούκλα. «Αυτή την κούκλα την ήθελε η αδερφή μου περισσότερο από καθετί για τα Χριστούγεννα. Ήταν σίγουρη ότι θα της την έφερνε ο Άι- Βασίλης.» Του είπα τότε ότι μπορεί και να της την έφερνε, κι εκείνο μου είπε θλιμμένο: «Όχι, ο Άι-Βασίλης δεν μπορεί να πάει εκεί που είναι τώρα η αδερφή μου... Πρέπει να δώσω την κούκλα στη μαμά μου να της την πάει.» Τα μάτια του ήταν πολύ θλιμμένα ενώ έλεγε αυτά τα λόγια. «Πήγε να συναντήσει τον Χριστούλη. Ο μπαμπάς λέει ότι και η μαμά θα πάει να συναντήσει το Χριστούλη σε λιγάκι. Έτσι, σκέφτηκα ότι θα μπορούσε να πάρει την κούκλα μαζί της και να την πάει στην αδερφούλα μου.» Η καρδιά μου πήγε να σταματήσει. Το αγοράκι σήκωσε το βλέμμα προς εμένα και μου είπε: «Είπα στον μπαμπά να πει στη μαμά να μη φύγει αμέσως. Ζήτησα να περιμένει μέχρι να γυρίσω από το μαγαζί.» Μετά, μου έδειξε μία φωτογραφία που απεικόνιζε το ίδιο το αγοράκι μέσα στο κατάστημα να κρατάει την κούκλα, και μου είπε: «Θέλω η μαμά να πάρει κι αυτή τη φωτογραφία μαζί της, για να μη με ξεχάσει. Την αγαπάω τη μαμά και δε θέλω να μ'αφήσει, αλλά ο μπαμπάς λέει ότι πρέπει να πάει μαζί με την αδερφούλα μου.» Ύστερα, χαμήλωσε το κεφάλι του κι έμεινε σιωπηλό. Έψαξα στην τσάντα μου κι έβγαλα από μέσα ένα μάτσο χαρτονομίσματα και ρώτησα το αγοράκι: «Τι λες να μετρήσουμε τα λεφτά σου μια τελευταία φορά για να σιγουρευτούμε;» «Εντάξει, όμως πρέπει να βγουν αρκετά.» Έριξα κρυφά κάποια χρήματα μαζί με τα δικά του και αρχίσαμε το μέτρημα. Έφταναν με το παραπάνω για την κούκλα. Περίσσευαν κιόλας αρκετά. Το αγοράκι ψιθύρισε: «Ευχαριστώ Χριστούλη που μου έδωσες αρκετά λεφτά.» Έπειτα με κοίταξε και είπε: «Είχα ζητήσει από το Χριστούλη να κάνει να έχω αρκετά λεφτά για ν'αγοράσω την κούκλα και η μαμά μου να μπορεί να την πάει στην αδερφούλα μου. Εκείνος άκουσε την προσευχή μου. Ήθελα να έχω αρκετά λεφτά για ν'αγοράσω και ένα λευκό τριαντάφυλλο για τη μαμά, όμως δεν τόλμησα να του το ζητήσω. Εκείνος μου έδωσε αρκετά λεφτά για ν'αγοράσω την κούκλα και το λευκό τριαντάφυλλο. Ξέρετε, αρέσουν πολύ τα λευκά τριαντάφυλλα στη μαμά...» Λίγα λεπτά αργότερα, η θεία του ξαναγύρισε, κι εγώ απομακρύνθηκα σπρώχνοντας το καροτσάκι μου. Τέλειωνα τα ψώνια μου με ένα συναίσθημα εντελώς διαφορετικό από ότι όταν τα άρχιζα. Δεν μπορούσα να βγάλω απ'το μυαλό μου το αγοράκι. Μετά θυμήθηκα ένα άρθρο στην εφημερίδα, λίγες μέρες πριν, που μιλούσε για έναν οδηγό σε κατάσταση μέθης που είχε χτυπήσει ένα αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε μια νεαρή γυναίκα με την κόρη της. Το κοριτσάκι είχε πεθάνει ακαριαία και η μητέρα ήταν σοβαρά τραυματισμένη. Η οικογένεια έπρεπε να αποφασίσει εάν θα της διέκοπταν την αναπνευστική στήριξη... Να ήταν άραγε η οικογένεια του μικρού αγοριού; Δυο μέρες μετά, διάβασα στην εφημερίδα ότι η νεαρή γυναίκα ήταν νεκρή. Δεν μπόρεσα να μην πάω ν'αγοράσω ένα μπουκέτο λευκά τριαντάφυλλα και να βρεθώ στην αίθουσα όπου εκθέταν τη σωρό της. Ήταν εκεί και κρατούσε ένα όμορφο λευκό τριαντάφυλλο στο χέρι της, μαζί με μία κούκλα και τη φωτογραφία του μικρού αγοριού από το κατάστημα. Έφυγα από την αίθουσα κλαίγοντας και με την αίσθηση ότι η ζωή μου θα άλλαζε για πάντα. Η αγάπη που είχε αυτό το αγοράκι για τη μαμά του και την αδερφή του ήταν τόσο μεγάλη, και μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου ένας μεθυσμένος οδηγός του τα πήρε όλα μακριά.... 

Τώρα έχεις δύο επιλογές: 

1) Να βάλεις αυτο το μηνυμα στο προφιλ σου 

2) Να προσποιηθείς ότι δεν το διάβασες και ότι δε σε άγγιξε. 

Αν το στείλεις, ίσως εμποδίσεις κάποιον από το να οδηγεί ύστερα από κατανάλωση αλκοόλ

Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017

Η ζωή του Αγίου Νικολάου...!

Ο Άγιος Νικόλαος γεννήθηκε το 270 μ.Χ. στα Πάταρα της Λυκίας, από Έλληνες γονείς ευσεβείς και πλούσιους και έτυχε επιμελημένης μόρφωσης. Όμως, σε νεαρή ηλικία έμεινε ορφανός και κληρονόμος μιας μεγάλης περιουσίας. Από πολύ νωρίς είχε αφιερωθεί στα Θεία, μετά την μετάβασή του στα Ιεροσόλυμα για να προσκυνήσει τον Τίμιο Σταυρό και τον Πανάγιο Τάφο. Όταν επέστρεψε στην πατρίδα του χειροτονήθηκε ιερέας. Στην αρχή αφιερώθηκε στον ασκητικό βίο κι έγινε ηγούμενος της Μονής Σιών στα Μύρα της Λυκίας. Όταν απεβίωσε ο τότε Αρχιεπίσκοπος Μύρων της Λυκίας, οι επίσκοποι, δια θεϊκής αποκαλύψεως, αναγόρευσαν Αρχιεπίσκοπο τον Νικόλαο.
Από την θέση αυτή ανέπτυξε έντονη δράση και επεξέτεινε τους αγώνες του για την προστασία των φτωχών και των απόρων ιδρύοντας νοσοκομεία και διάφορα φιλανθρωπικά ιδρύματα. Προικισμένος με υψηλό χριστιανικό φρόνημα, θάρρος και ζωτικότητα εμψύχωνε τους διωκόμενους (από τους Ρωμαίους) χριστιανούς, διωκόμενος και εξοριζόμενος και ο ίδιος για τη στάση του αυτή.
Κατά τους διωγμούς του Διοκλητιανού υπέστη βασανιστήρια. Όταν όμως ανήλθε στον αυτοκρατορικό θρόνο ο Μέγας Κωνσταντίνος ελευθερώθηκαν όλοι οι χριστιανοί και έτσι ο Νικόλαος επανήλθε στο αρχιεπισκοπικό θρόνο. Σύμφωνα με την παράδοση, ήταν προικισμένος με το χάρισμα της θαυματουργίας και έσωσε πολλούς ανθρώπους, και όσο ήταν εν ζωή αλλά και μετά τον θάνατο του.
Αναφέρονται πλείστα θαύματα του Αγίου όπως η απελευθέρωση των τριών στρατηλατών, θεραπείες νοσούντων και αποκαταστάσεις φτωχών.



444 Σύγχρονοι Μάρτυρες...!

Στις 8 Δεκεμβρίου θα παρουσιαστεί η «Φάτνη» του ναού του Αγίου Φραγκίσκου στην Ασίζη... Το θείο βρέφος μέσα σε 444 κάλυκες πυροβόλου όπλου, όσοι και οι μάρτυρες της χριστιανικής πίστης από το 2000...


Τα πράσινα μάρμαρα της Αγίας Σοφίας...!

Πώς θα μπορούσε κάποιος να ονομάσει τα ξεχωριστά μάρμαρα? «Αγλαά Θεσσαλικής χλωερώπιδος άνθεα πέτρης» τα αποκαλεί ο Παύλος Σιλεντάριος στο έργο του «Έκφρασις του ναού της Αγίας Σοφίας» που συνέθεσε κατ’ εντολή του Ιουστινιανού. Υπέροχο, μα δυσπρόσιτο από κάθε πλευρά, έργο… Τα πράσινα μάρμαρα της Αγίας Σοφίας δεν ήταν τηνιακά, αλλά θεσσαλικά...




Τόσο το έργο αυτό, όσο και το έτερο του Σιλεντάριου «Έκφρασις [Περιγραφή] του άμβωνος [της Αγίας Σοφίας]» μπορείτε να τα βρείτε εύκολα στην Patrologia Graeca του Migne (τόμος 86, μέρος 2ο).

Άγιος Μάρκος στη Βενετία...!

Τα δικά μας μάρμαρα, πιθανότατα δε βρίσκονται στην Αγία Σοφία (αν και τίποτα δεν αποκλείετεαι), είμαι όμως βέβαιο ότι βρίσκονται στον άγιο Μάρκο της Βενετίας.

Ταυτοποιημένο πράινο θεσσαλικό μάρμαρο στην Αγία Σοφία...