Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2019

Το έθιμο του Μακαρονά...! (12/03/2019)


Για ακόμα μία χρονιά ο Σύλλογός μας θα αναβίωσε το έθιμο του Μακαρονά την Τρίτη 12 Μαρτίου 2019...!

Πρόκειται για ένα πανάρχαιο έθιμο, που συναντάται σε όλη την Ελλάδα, από την Πύλο και την Δημητσάνα, μέχρι την Κάρυστο και την Ξάνθη, όπου ένα ομοίωμα ανθρώπου καίγεται στην πλατεία του χωριού και στην συνέχεια ακολουθεί γλέντι.

Ποιος είναι ο Μακαρονάς;

Είναι εκείνος που έφαγε όλα τα μακαρόνια, έμειναν νηστικοί όλοι οι υπόλοιποι κάτοικοι του χωριού και γι’ αυτό τον δικάζουν και τον καταδικάζουν σε θάνατο δια της πυράς. Αλλά υπάρχει και μία δεύτερη εκδοχή που λέει ότι έφαγε τόσα πολλά μακαρόνια που έσκασε...!



















Ο υπέροχος μύθος της Αμυγδαλιάς που εξηγεί γιατί η αγάπη δεν μπορεί να νικηθεί ποτέ από τον θάνατο...!

Ήταν κάποτε στη Θράκη, μια πανέμορφη πριγκίπισσα, η Φυλλίς, η οποία ερωτεύτηκε το γιο του Θησέα, τον Δημοφώντα. Οι δύο νέοι γνωρίστηκαν όταν το καράβι του νεαρού Αθηναίου Δημοφώντα επέστρεφε από την Τροία.

Παντρεύτηκαν αλλά μετά από λίγο καιρό ο νεαρός Αθηναίος νοστάλγησε την πατρίδα του και η ερωτευμένη πριγκίπισσα μην αντέχοντας να τον βλέπει στεναχωρημένο, τον άφησε να γυρίσει πίσω και αν την αγαπούσε πραγματικά θα ξαναγύριζε και τότε θα ήταν πραγματικά και ειλικρινά δικός της. Έτσι κι έγινε, και η ερωτευμένη Φυλλίς έμεινε μόνη να περιμένει τον εκλεκτό της για χρόνια ώσπου μαράζωσε και πέθανε από τη θλίψη της.
Όμως οι θεοί που ήξεραν την ιστορία της την μεταμόρφωσαν σε δέντρο για να μπορεί να περιμένει για περισσότερα χρόνια τον αγαπημένο της. Έτσι η ερωτευμένη γυναίκα δεν πέθανε αλλά έγινε το δέντρο, που έμελλε να γίνει σύμβολο της ελπίδας : η Αμυγδαλιά.
Έλεγαν λοιπόν ότι μετά από χρόνια και όταν ο Δημοφώντας επέστρεψε στη Θράκη βρήκε την αγαπημένη του και πιστή γυναίκα, όχι περιστοιχισμένη από μνηστήρες αλλά ένα ξερό δέντρο δίχως φύλλα στη μέση του παγωμένου τοπίου. Aπελπισμένος και γεμάτος τύψεις αγκάλιασε τον κορμό της και τότε εκείνη πλημμύρισε ανθούς στη μέση του χειμώνα νικώντας το θάνατο.
 Μια άλλη εκδοχή του μύθου για την αμυγδαλιά αναφέρει ότι η Φυλλίς έμεινε πίσω περιμένοντας τον, στον τόπο της τελετής του γάμου της. Τα χρόνια περνούσαν και ο Δημοφώντας δεν επέστρεφε. Απελπισμένη η βασιλοπούλα που τον έχασε για πάντα πήγε και κρεμάστηκε σ΄ ένα δέντρο. Το δέντρο κράτησε την ψυχή της κι από τότε δεν ξανά έβγαλε φύλλα ούτε άνθισε.
Κάποτε με τα χιόνια του Γενάρη γύρισε ο γιος του Θησέα. Σαν έμαθε τον τραγικό χαμό της αγαπημένης του πήγε, αγκάλιασε το δέντρο και αυτό άρχισε να βγάζει τρυφερά φύλλα και άνθη. Η ψυχή της βασιλοπούλας ένιωσε χαρά με το γυρισμό του Δημοφώντα μα δεν ξαναπήρε την ανθρώπινη μορφή της. Έμεινε δέντρο και κάθε χρόνο το Γενάρη, στολίζεται με κάτασπρα λουλούδια.
Έτσι η αμυγδαλιά, έγινε σύμβολο της ελπίδας, δείχνοντας ότι η αγάπη δεν μπορεί να νικηθεί από το θάνατο.
Αλλά υπάρχει και η λαογραφική ιστορία της αμυγδαλιάς...

Η Αμυγδαλιά ήταν μια όμορφη κόρη και κατοικούσε σ’ ένα μεγάλο πύργο. Η μητέρα της την είχε μονάκριβη, τη λάτρευε τόσο πολύ και δεν την άφηνε το χειμώνα να βγει έξω ούτε μια φορά, για να μην κρυώσει.

Έτσι η Αμυγδαλιά καθόταν τις χειμωνιάτικες μέρες πίσω από το τζάμι του παραθύρου της, μέσα στη ζεστασιά του δωματίου της και από κει έβλεπε τη βροχή να πέφτει, τον άνεμο να λυσσομανάει και πολλές φορές να ξεριζώνει τα δέντρα, το χιόνι να στροβιλίζεται και να ντύνει κάτασπρη τη γη, τα σπουργιτάκια να ψάχνουν με κόπο να βρουν κάτι για να τσιμπήσουν.
Μια μέρα ο Βοριάς, ο πιο ψυχρός από τους ανέμους που φυσάνε τη γη, έτυχε να περάσει έξω από τον πύργο, είδε την Αμυγδαλιά πίσω από το παράθυρό της, τον θάμπωσε τόσο πολύ η ομορφιά της, την αγάπησε κι έβαλε σκοπό να την παντρευτεί. Αλλά … ποια κοπέλα θα δεχόταν να παντρευτεί τον άνεμο;
 Έτσι, ο Βοριάς αποφάσισε να μεταμορφωθεί σε άνθρωπο. Είχε μαγική δύναμη και το κατόρθωσε πολύ εύκολα. Μεταμορφώθηκε λοιπόν σ’ ένα ωραίο παλικάρι, σ’ έναν ιππότη και μια μέρα στάθηκε έξω από το παράθυρο της Αμυγδαλιάς. Η όμορφη κόρη θαμπώθηκε κι αυτή από την ομορφιά του παλικαριού και δεν άργησε να τον αγαπήσει.
– Γιατί δεν ανοίγεις το παράθυρό σου να σε δω από κοντά; τη ρώτησε μια μέρα ο Βοριάς.
– Δεν μπορώ, του απάντησε η Αμυγδαλιά. Όσο κρατάει ο χειμώνας η μητέρα μου δεν με αφήνει να βγω από το δωμάτιό μου, ούτε να ανοίξω το παράθυρο, γιατί είμαι πολύ ντελικάτη και θα κρυώσω. Θα πρέπει να περιμένεις να έρθει το καλοκαίρι.
 – Το καλοκαίρι δεν περνώ από αυτά τα μέρη, της είπε ο Βοριάς. Να πεις στη μητέρα σου ότι θέλω να σε παντρευτώ και τότε θα σε αφήσει να βγεις από το δωμάτιό σου.
– Μα … ποιος είναι αυτός ο νέος; τη ρώτησε η μητέρα της. Πως να σε παντρέψω με έναν άγνωστο; Κι έπειτα … πως θα μπορέσεις να βγεις έξω με αυτό το κρύο; Άφησε να ζεστάνει ο καιρός και τότε μπορείς να βγεις για να γνωρίσεις από κοντά το νέο που αγαπάς.
– Να βγω έστω και για λίγο, την παρακάλεσε η Αμυγδαλιά.
– Μην είσαι βιαστική κόρη μου, την συμβούλεψε πάλι η μητέρα της. Υπάρχουν τόσοι και τόσοι νέοι που θα ήθελαν να σε παντρευτούν. Μη δίνεις σημασία και τόση εμπιστοσύνη σε αυτόν τον άγνωστο.
Η Αμυγδαλιά όμως δεν άκουσε τη συμβουλή της μητέρας της και μια μέρα που εκείνη έλειπε από τον πύργο, ντύθηκε στα λευκά, άνοιξε την πόρτα κι έτρεξε να συναντήσει τον ιππότη της και να φύγει μαζί του…
Ο Βοριάς την έσφιξε στην αγκαλιά του μα … ήταν τόσο παγωμένος και η Αμυγδαλιά ήταν τόσο άμαθη στο κρύο. Έτσι, δεν άργησε να παγώσει το σώμα της, να παγώσει η καρδιά της και να ξεψυχήσει…
Δεν μπορούσε ποτέ να φανταστεί ότι ο νέος που αγαπούσε ήταν ο Βοριάς, που παγώνει το κάθε τι στο πέρασμά του.
Ο θεός λυπήθηκε πολύ για το θάνατο της Αμυγδαλιάς και πάνω από τον τάφο της έκανε να φυτρώσει ένα δέντρο που πήρε το όνομά της.
Από τότε, ακόμα και μέσα στο βαρύ χειμώνα, η αμυγδαλιά βιάζεται να ανθίσει. Τα λευκά της λουλούδια μοιάζουν με νυφικό πέπλο. Βιάζεται να συναντήσει τον αγαπημένο της Βοριά και να τον παντρευτεί. Κι εκείνος, όπως έκανε στη ζωντανή Αμυγδαλιά, παγώνει και μαραίνει χωρίς να το θέλει τα λουλούδια της.


Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2019

Τα βιβλία της αγάπης! Ο έρωτας μέσα από τα μάτια 14 διάσημων κλασικών συγγραφέων...!


Μια λίστα με 14 από τα καλύτερα βιβλία της παγκόσμιας ερωτικής λογοτεχνίας  


1. Περηφάνια και προκατάληψη - Τζέιν Όστεν (1813) 


Με πάνω από 120 εκατομμύρια πωληθέντα αντίτυπα, το κλασικό αυτό μυθιστόρημα της Jane Austen, δοκιμάστηκε στο χρόνο.

Μπορεί η αγάπη και η αφοσίωση να ανθήσουν εκεί που κάποτε υπήρχε ο θυμός και το μίσος, η περηφάνια και η προκατάληψη; Την απάντηση δίνει η Τζέιν Όστεν μέσα από το πιο γνωστό και δημοφιλές μυθιστόρημά της, μια τρυφερή ιστορία που λάτρεψαν γενιές αναγνωστών σε όλο τον κόσμο. Η Τζέιν και η Ελίζαμπεθ, οι μεγαλύτερες κόρες της οικογένειας Μπένετ, προσπαθούν να ανακαλύψουν την ευτυχία και τον έρωτα μέσα στους κοσμικούς κύκλους της επαρχιακής Αγγλίας, στις αρχές του 19ου αιώνα. Σύντομα, όμως, θα διαπιστώσουν ότι το μονοπάτι της αγάπης και της ευτυχίας είναι σπαρμένο με εμπόδια. Ιδιαίτερα, όταν οι ίδιοι οι ήρωες είναι υπερβολικά περήφανοι για να ξεπεράσουν τις προκαταλήψεις τους και να παραδεχτούν τα αληθινά τους συναισθήματα.

2. Ανεμοδαρμένα ύψη - Emily Brontë (1847)

Tα Ανεμοδαρμένα Ύψη, που πρωτοεκδόθηκαν το 1847, είναι η άγρια και γεμάτη πάθος ιστορία της σχεδόν δαιμονικής αγάπης μεταξύ της Κάθριν Έρνσω και του Χήθκλιφ. Η δράση του μυθιστορήματος είναι χαοτική και βίαια, αλλά η ολοκληρωμένη σύνθετη δομή του, οι γλαφυρές περιγραφές του θυελλώδους και μοναχικού αγγλικού τοπίου του Γιόρκσαϊρ και η ποιητική μεγαλοσύνη του οράματος της Έμιλυ Μπροντέ συνδυάζονται έτσι ώστε το βιβλίο να αποκτήσει το βάθος και την απλότητα μιας αρχαίας τραγωδίας.


Τούτο το αριστούργημα, που γράφτηκε από μία κοπέλα εικοσιεφτά ετών και δημοσιεύτηκε ένα χρόνο πριν από το θάνατό της, στα τριάντα της χρόνια, στέκεται ίσως ως ένα από τα πλέον πρωτότυπα έργα της αγγλικής γλώσσας και της παγκόσμιας λογοτεχνίας.


3. Μαντάμ Μποβαρύ - Γκυστάβ Φλωμπέρ (1856)


Το πιο προσιτό μυθιστόρημα του συγγραφέα της Σαλαμπό και των Πειρασμών του Αγίου Αντωνίου. Η κυρία Μποβαρύ, φανατική αναγνώστρια αισθηματικών μυθιστορημάτων, από τα μαθητικά χρόνια πάσχει από το σύνδρομο της ονειροπόλησης, από την άρνηση να προσαρμοστεί στην κοινωνική πραγματικότητα στην οποία ανήκει. Στην ανία της γαλλικής επαρχίας η Έμα Μποβαρύ ρεμβάζει σκεπτόμενη τα αστικά σαλόνια και συνάπτει εξωσυζυγικές σχέσεις με άνδρες που δεν έχουν τραχιά χέρια.

4. Όσα παίρνει ο άνεμος - Μάργκαρετ Μίτσελ (1936)

Το Όσα παίρνει ο άνεμος, από τα πιο πολυδιαβασμένα βιβλία όλων των εποχών, είναι ένα μυθιστόρημα που η χρονολογία δράσης του τοποθετείται στα χρόνια του αμερικανικού εμφύλιου πολέμου.

Με την οπτική ενός Νότιου, η Μάργκαρετ Μίτσελ αποδίδει μοναδικά την κορυφαία και σκληρότερη πολιτική και ηθική σύγκρουση των Αμερικανών και την προσπάθεια των ανθρώπων να επιβιώσουν και να ζήσουν. Μέσα από τους φλεγόμενους αγρούς και τις πόλεις του αμερικανικού Νότου, του μεγάλου πρωταγωνιστή του έργου, αναδύεται μια χώρα που δεν θα είναι πια ποτέ η ίδια και σκιαγραφούνται αθάνατοι χαρακτήρες που κανείς αναγνώστης δεν θα ξεχάσει ποτέ: η κακομαθημένη και πεισματάρα Σκάρλετ που ενηλικιώνεται τη στιγμή ακριβώς που ο κόσμος για τον οποίο την προόριζαν γκρεμίζεται, η καλή και ειλικρινής Μελανία, ο ονειροπόλος Άσλευ, ο κυνικός, καιροσκόπος αλλά ακαμάχητος Ρεττ Μπάτλερ. 

5. Δόκτωρ Ζιβάγκο - Μπόρις Παστερνάκ (1957) 

Πριν από πενήντα σχεδόν χρόνια έφτασε λαθραία στα χέρια του Ιταλού εκδότη Φελτρινέλλι το σημαντικότερο ρώσικο μυθιστόρημα του εικοστού αιώνα. Το βιβλίο Δόκτωρ Ζιβάγκο παραμένει μια μοναδική αφήγηση των γεγονότων της ρώσικης ιστορίας των πρώτων δεκαετιών του εικοστού αιώνα, μια μεγάλη ερωτική ιστορία και ένα χρονικό εντάσεων, απογοητεύσεων, αλλά και ελπίδας, που μόνο η οξυδερκής συνείδηση ενός μεγάλου συγγραφέα μπορεί να συλλάβει. Και ταυτόχρονα βρίσκεται στην καρδιά του μεγαλύτερου πολιτικού - εκδοτικού θρίλλερ που συντάραξε την Ευρώπη στα τέλη της δεκαετίας του 50. 


Ο Μπορίς Παστερνάκ, το μεγαλύτερο παιδί μιας οικογένειας καλλιτεχνών, γεννήθηκε στη Μόσχα το 1890 και γνώρισε από νωρίς το πνευματικό κλίμα της προ-επαναστατικής Ρωσίας με τους ζωγράφους, συγγραφείς και μουσικούς φίλους των γονιών του να αποτελούν τους οικοδιδασκάλους του. Ολοκληρωμένος μουσικός και προικισμένος ζωγράφος, σπουδάζει Νομικά και Φιλοσοφία, και ενώ φαίνεται πως θα ακολουθήσει ακαδημαϊκή σταδιοδρομία, γίνεται ποιητής. Μέχρι τον θάνατό του το 1960, θα προσπαθεί να παραμείνει πιστός στις καλλιτεχνικές του αρχές και στους διωκόμενους φίλους του, χωρίς να αρνείται την σοβιετοποιημένη πατρίδα του. Το 1958 του απονέμεται το Νόμπελ Λογοτεχνίας το οποίο δεν παραλαμβάνει λόγω της στάσης του καθεστώτος της πατρίδα του. 


6. Τα απομεινάρια μιας μέρας - Καζούο Ισιγκούρο  (1989)


Εντέλει, τι έχουμε να κερδίσουμε αναλογιζόμενοι συνεχώς το παρελθόν, κατηγορώντας τον εαυτό μας για το γεγονός πως η ζωή μας δεν εξελίχθηκε όπως θα θέλαμε;

Ο Καζούο Ισιγκούρο ζωγραφίζει με την πένα του το συγκινητικό πορτρέτο του Στίβενς, του τέλειου μπάτλερ, και του κόσμου του, που ξεθωριάζει στον απόηχο του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Στίβενς, ύστερα από δεκαετίες υπηρεσίας στο Ντάρλινγτον Χολ, μόνος του μια μέρα στην αγγλική ύπαιθρο, ξεκινά ένα ταξίδι στο παρελθόν σε μια προσπάθεια να καθησυχάσει τον εαυτό της ότι έχει υπηρετήσει την ανθρωπότητα προσφέροντας τις υπηρεσίες του στον «μεγάλου ηθικού αναστήματος τζέντλεμαν», Λόρδο Ντάρλινγκτον. Όμως, στη μνήμη του παραμονεύουν αμφιβολίες για την αληθινή φύση της «μεγαλοσύνης» του Λόρδου Ντάρλινγκτον, και ακόμα μεγαλύτερες αμφιβολίες για τη φύση της δικής του ζωής.

7. Ρωμαίος και Ιουλιέτα - Γουίλιαμ Σαίξπηρ (1595)

Στο έργο τούτο δε βλέπουμε νέους και ηλικιωμένους, παρά ανθρώπους με το νέο πνεύμα κι ανθρώπους με το παλιό. Ο Τυβάλδος λ.χ. είναι νέος, αλλά με το παλιό πνεύμα. Οι άνθρωποι μ αυτό το παλιό πνεύμα, άντρες και γυναίκες, ηλικιωμένοι και νέοι, φέρνονται με τυραννικό φανατισμό και τα ζητήματά τους τα λύνουν μόνοι τους με το σπαθί τους κι ούτε ξέρουν άλλους νόμους κι άλλο δίκιο: όλη τους η αγωγή και η κοσμοθεωρία τους είναι να κάνουν το δικό τους.

8. Ο Άγγλος ασθενής -  Michael Ondaatje (1992)

Στις τελευταίες στιγμές του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, σε μια εγκαταλειμμένη βίλα της Ιταλίας, συναντιούνται τέσσερις άνθρωποι: μια νεαρή νοσοκόμα με τσακισμένη τη θέλησή της, που συγκεντρώνει όση δύναμη της έχει απομείνει στον τελευταίο, ετοιμοθάνατο ασθενή της – έναν άντρα στον οποίο έχει διακρίνει κάτι που «θα 'θελε να μάθει, να αναπτυχθεί και να κρυφτεί μέσα του»· ο ασθενής, ένας άγνωστος Άγγλος που επέζησε ενός αεροπορικού δυστυχήματος, με το νου του γεμάτο μυστικά και πάθη· ένας κλέφτης, οι «ικανότητες» του οποίου τον έχουν κάνει έναν από τους ήρωες του πολέμου κι ένα από τα θαύματά του· κι ένας Ινδός φαντάρος στο βρετανικό στρατό, ειδικός στην εξουδετέρωση βομβών, που έχει διδαχθεί από τα τρία χρόνια πολέμου ότι «δεν υπάρχει ασφάλεια πουθενά παρά μόνο στον εαυτό του».

9. Άννα Καρένινα - Λέων Τολστοϊ (1878)

Περιγράφεται από το Times Magazine ως το μεγαλύτερο μυθιστόρημα που γράφτηκε ποτέ. Η Άννα Καρένινα είναι το αριστούργημα του Τολστόι και σύμφωνα με τον ίδιο, ήταν το πρώτο του μυθιστόρημα.

Ήμασταν στα 1872. Ήταν μια πολύ περίεργη στιγμή της ζωής μου. Είχα πάψει πια να 'μαι νέος, είχα απορρίψει την παλιά μου ζωή, την άσκοπα σπαταλημένη σε διασκεδάσεις, κι ήθελα να ζήσω αληθινά. Πώς όμως; Δεν είχα πίστη, δεν είχα αγαπήσει κι αγαπηθεί αληθινά... Τότε την είδα για πρώτη φορά από μακριά. Λέγαν πως ήταν η ομορφότερη γυναίκα της Πετρούπολης. Εμένα μου φάνηκε πως κουβάλαγε πάνω της κάτι Μεγάλο, Μοιραίο. Με κοιτάξε και μου φάνηκε πως έψαχνε ό,τι κι εγώ: το Απόλυτο. Άρχισα να τη σκέφτομαι συχνά. Σαν ένα πρόσωπο που μπορούσα να του μιλώ όταν κανείς δε με καταλάβαινε. Σαν μια ψυχή που επικοινωνούσε με την ψυχή μου. Τώρα που η ιστορία της ολοκληρώθηκε, νιώθω πως παίρνει τέλος και η δικιά μου. Κι έτσι μπορώ να την πω και σε σας, πριν πάω να τη συναντήσω.

10. Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας - Gabriel Garcia Marquez (1985)


Πενήντα ένα χρόνια, 9 μήνες και 4 ημέρες πέρασαν, κι όμως δεν ήταν ικανά να τον κάνουν να την ξεχάσει. Τουλάχιστον αυτό συνέβη στον Φλορεντίνο Αρίσα, τον πρωταγωνιστή του διάσημου βιβλίου του Μάρκες, ο οποίος ερωτεύεται τη Φερμίνα Δάσα και δεν το ξεπερνά ποτέ. Εκείνη θα φτιάξει οικογένεια, θα αλλάξει ρότα, αλλά ο Φλορεντίνο θα περιμένει έως ότου ο σύζυγος πεθάνει και μπορέσουν να ολοκληρώσουν την υπόσχεση της αλλοτινής συγκίνησης και της μοναδικής εικόνας που δεν κατάφερε να σκοτώσει ούτε ο χρόνος, ούτε οι δυσκολίες, ούτε καν η χολέρα που μαστίζει την περιοχή. Η διασημότερη, ίσως, ιστορία αγάπης μετά το Εκατό Χρόνια Μοναξιάς και ίσως η καλύτερη που έγραψε ποτέ ο Κολομβιανός συγγραφέας.


11. Ο εραστής της λαίδης Τσάτερλι -  Ντέηβιντ Χ. Λώρενς (1928)


Το γνωστό, πολυσυζητημένο (και απαγορευμένο για χρόνια) αριστούργημα, η ερωτική ιστορία μιας αριστοκράτισσας της Κόνι Τσάτερλι και ενός άντρα της εργατικής τάξης, του δασοφύλακα Μέλορς. Το βιβλίο είναι μια τολμηρή διερεύνηση του σεξουαλικού πάθους ως του μόνου ζωτικού και αληθινού στοιχείου της ζωής, μια πολύ διεισδυτική αποτύπωση της γυναικείας ιδιοσυγκρασίας. Υπάρχουν τολμηρές περιγραφές (αισθητικά υπέροχες) αλλά το σημαντικότερο είναι η αναζήτηση της πληρότητας, που μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από την ενότητα σώματος και πνεύματος. Κριτική στη "ζωή του πνεύματος" την οριστικά αποκομμένη από τη σάρκα (την οποία ενσαρκώνει ο ανάπηρος σύζυγος της Κόνι), ύμνος στη χαρά της σεξουαλικής ολοκλήρωσης.

12. Το τέλος μιας σχέσης – Graham Greene (1951)

Η παράνομη ερωτική σχέση του Μόρις Μπέντριξ με τη Σάρα, που ανθίζει στα ταραγμένα χρόνια των βομβαρδισμών του Λονδίνου από τη γερμανική αεροπορία, στη διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου πολέμου, λήγει όταν εκείνη τον εγκαταλείπει ξαφνικά και χωρίς καμία εξήγηση. Δύο χρόνια αργότερα, έπειτα από μια τυχαία συνάντηση που αναζωπυρώνει τον έρωτά του και τη ζήλια του, ο Μπέντριξ προσλαμβάνει έναν ιδιωτικό αστυνομικό και του αναθέτει να παρακολουθεί τη Σάρα με αποτέλεσμα ο έρωτάς του γιʼ αυτή να του γίνει πολύ σύντομα εμμονή. Η θρυλική ιστορία αγάπης του Γκράχαμ Γκρην έχει μεταφερθεί δύο φορές στον κινηματογράφο: το 1955 με πρωταγωνιστές την Ντέμπορα Κερ και τον Βαν Τζόνσον, καθώς και το 1999, σε σκηνοθεσία του Νιλ Τζόρνταν, με πρωταγωνιστές τον Ρέιφ Φάινς και την Τζούλιαν Μουρ.

13. Ο Μεγάλος Γκάτσμπυ  -  Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ (1925)

Ο Τζέυ Γκάτσμπυ, το παρελθόν του οποίου καλύπτει πυκνό μυστήριο, εγκαθίσταται σε μια πολυτελή έπαυλη στο Λονγκ Άιλαντ, στη Νέα Υόρκη. Ο Γκάτσμπυ αρχίζει να δημιουργεί θόρυβο γύρω από το όνομά του με τα εξωφρενικά και φαντασμαγορικά πάρτι που διοργανώνει, στα οποία παρίσταται πάντα η υψηλή κοινωνία της πόλης. Πίσω από την εκθαμβωτική χλιδή και τον ξέφρενο αυτό τρόπο ζωής κρύβεται, ωστόσο, ο μοναδικός και κρυφός σκοπός της ζωής του: ονειρεύεται να ξανακερδίσει τη νεανική του αγάπη Νταίζυ Φέυ, η οποία πλέον είναι παντρεμένη με τον βαθύπλουτο Τομ Μπιουκάναν. Ο μεγάλος Γκάτσμπυ είναι μια από τις σπουδαιότερες ρομαντικές ιστορίες του 20ού αιώνα. Ο συγγραφέας του, μέσω της εμμονής του Γκάτσμπυ για την παλιά αγαπημένη του, κατορθώνει να αποτυπώσει μοναδικά τη νεοϋορκέζικη κοινωνία της δεκαετίας του ’20 και να περιγράψει με εξαίσιο τρόπο το κλίμα της εποχής λίγο πριν από το Μεγάλο Κραχ. Έχει μεταφερθεί 4 φορές στον κινηματογράφο, με πιο πρόσφατη αυτή του σκηνοθέτη Μπαζ Λούρμαν, με τον Λεονάρντο ντι Κάπριο στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

14. Η αβάσταχτη ελαφρότητα της ύπαρξης - Μίλαν Κούντερα (1984)

Στην "Αβάσταχτη ελαφρότητα της ύπαρξης", το γνωστότερο ίσως μυθιστόρημα του Κούντερα, έπειτα από το "Αστείο" που τον καθιέρωσε παγκοσμίως, ο συγγραφέας, με φόντο τη νεότερη πολιτική ιστορία και πρόσχημα μια πολυδαίδαλη ερωτική σχέση, μας ξεναγεί στην περιπέτεια της ανθρώπινης ύπαρξης, με συνομιλητές του τον Παρμενίδη, τον Νίτσε, τον Μπετόβεν κ.ά. Με το γνωστό χιούμορ και τον πικρό σαρκασμό του μας μιλά για τον έρωτα και το σεξ, για την ασύμπτωτη γλώσσα των εραστών, το αισθητικό αλλά και το πολιτικό κιτς, καθώς και για τις πάσης φύσεως επιταγές, τα "πρέπει" που καθορίζουν την ανθρώπινη ζωή, κάνοντας όλο και πιο ασήκωτο το βάρος της ελαφρότητάς της.


«Στην αρχή αρχή της Γένεσης γράφει πως ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο, για να εξουσιάζει τα πουλιά, τα ψάρια, και γενικά όλα τα ζώα. Φυσικά, τη Γένεση την έγραψε άνθρωπος, και όχι π.χ. άλογο. Δεν είναι καθόλου βέβαιο πως ο Θεός ήθελε πραγματικά να εξουσιάζει ο άνθρωπος τα άλλα πλάσματά του. Το πιθανότερο είναι να τον επινόησε ο άνθρωπος τον Θεό, για να καθαγιάσει την εξουσία που σφετερίστηκε, υφαρπάζοντάς την από την αγελάδα και το άλογο. Ναι, το δικαίωμα να σκοτώνουμε ένα ελάφι ή μια αγελάδα είναι το μόνο πράγμα που βρίσκει αδελφωμένη ολόκληρη την ανθρωπότητα, ακόμα και στους πιο αιματηρούς πολέμους.




Τί δηλώνει για την προσωπικότητά σας η κατηγορία βιβλίων που προτιμάτε να διαβάζετε;

Ρίξτε μια ματιά στην βιβλιοθήκη σας και δε θα σας είναι δύσκολο να καταλάβετε ποιο είναι το είδος λογοτεχνίας που προτιμάτε, που έχετε ξοδέψει χρήματα για αυτό ή που οι αγαπημένοι σας έχουν επιλέξει για εσάς, να σας φέρουν ως δώρο. Ακόμα μπορείτε να αναλογιστείτε τις φορές που βρίσκεστε στους διαδρόμους ενός βιβλιοπωλείου, ποιες κατηγορίες πιάνετε τον εαυτό σας να χαζεύει περισσότερο; Για όποια κατηγορία και αν σας μαγνητίζει στα ράφια της, να είστε περήφανοι! Αυτό το είδος λοιπόν, που αγαπάτε και χάνεστε μέσα στα βιβλία που το εκπροσωπούν, φανερώνει πολλά για την προσωπικότητά σας.

Κλασικά
Είστε από τους ανθρώπους εκείνους που μπορείτε και ξαναδιαβάζετε σε διάφορες φάσεις της ζωής σας , τα αγαπημένα σας ίδια, κλασικά βιβλία που τόσο σας έχουν σημαδέψει. Είσαστε το παιδί εκείνο που στο σχολείο διαβάζατε όλα τα πρωτεύοντα θεωρητικά μαθήματα και μάλιστα το απολαμβάνατε! Έχετε την τάση να αγαπάτε τα απλά καθημερινά πράγματα. Προτιμάτε να γνωρίζετε έναν άνθρωπο σε βάθος, παρά περισσότερους επιφανειακά.
Φαντασίας
Προτιμάτε να διαβάζετε για τεράστιους, πολύπλοκους και φανταστικούς κόσμους στους οποίους η φαντασία σας μπορεί να περιπλανιέται ακατάπαυστα. Σαν παιδιά αγαπούσατε τη μυθολογία. Είστε ένας ονειροπόλος και συχνά σκέφτεστε από όπου κι αν είστε, ποια θα είναι η επόμενη περιπέτειά σας! Είστε ένας πολύ καλός φίλος και αναγνωρίζετε την αξία της φιλίας ειδικά αν είστε φαν του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών!
Ιστορικό μυθιστόρημα
Αγαπάτε τη μυθοπλασία αλλά αγαπάτε και την πραγματικότητα. Σας αρέσει να γνωρίζετε από πριν το πλαίσιο στο οποίο θα εξελιχθεί μια ιστορία και δεν είστε μεγάλος οπαδός των εκπλήξεων. Έχετε έναν λεπτομερή σχεδιασμό στη ζωή σας αλλά που και που εντάσσετε μέσα σε αυτόν και τον αυθορμητισμό. Είστε λεπτολόγος και συχνά τελειομανής στη δουλειά σας αλλά και με όσα καταπιάνεστε. Είστε ένας παρατηρητής του κόσμου που εξελίσσεται και απολαμβάνετε να ακούτε συγγενείς και φίλους να σας λένε ιστορίες από το παρελθόν τους.
Τρόμου
Πιστεύετε ότι όλος ο κόσμος πρέπει να αρχίζει να διαβάζει βιβλία τρόμου. Δεν τρομάζετε εύκολα και αναζητάτε την έκρηξη της αδρεναλίνης, στην οποία είστε σχεδόν εθισμένος. Είστε ο πιο ριψοκίνδυνος ανάμεσα στους φίλους σας. Σαν ειδικός στο να λέτε τρομακτικές ιστορίες οι φίλοι σας γνωρίζουν ότι όταν ξεκινάτε την εξιστόρησή, η ιστορία σας θα τους στοιχειώνει για την υπόλοιπη εβδομάδα!
Αστυνομικά
Είστε εξαιρετικά ταλαντούχοι στο να μαντεύετε την έκβαση μιας κατάστασης από τη συλλογή στοιχείων γύρω από αυτήν, έτσι ώστε πρέπει να γνωρίζετε ότι οι φίλοι σας δε θέλουν να βλέπουν μαζί σας αστυνομικές ταινίες μυστηρίου προς αποφυγή αποκάλυψης στοιχείων. Αντιμετωπίζετε τη ζωή ως ένα μυστήριο και πάντα ψάχνετε να βρείτε νόημα στα πάντα. Σαν άνθρωποι είστε πιο ήσυχοι από την πλειοψηφία, αλλά αυτό συμβαίνει γιατί απολαμβάνετε να είστε ένα μυστήριο από μόνοι σας!
Βιβλία που βασίζονται σε αληθινές ιστορίες
Έχετε την τελευταία αυτοβιογραφία που κυκλοφόρησε στο χέρι. Είστε ένας σπουδαίος ακροατής και απολαμβάνετε να γνωρίζετε τους ανθρώπους ακόμα και με τα στραβά και τα ανάποδά τους. Ψάχνετε πάντα νέους τρόπους να βελτιώνετε τον εαυτό σας αλλά και τους γύρω σας. Σας αρέσει να κάνετε σπουδαία πράγματα γιατί θέλετε να ζήσετε μια λαμπρή και αξιοθαύμαστη ζωή.
Αισθηματικά
Για εσάς κανένα βιβλίο δεν είναι σπουδαίο αν δεν περιλαμβάνει μια μεγάλη ιστορία αγάπης. Είστε ένα άτομο με ζεστή καρδιά που δε διστάζετε να κάνετε ένα επιπλέον βήμα για να ικανοποιήσετε τον άνθρωπο που αγαπάτε. Καταφέρνετε να έχετε πάντα μια θετική άποψη για τη ζωή ακόμα κι αν έχετε πιάσει πάτο. Στα ραντεβού σας πηγαίνετε με υψηλές προσδοκίες, αλλά είστε επιρρεπής στο να ελκύεστε από όποιον κοιτάξει προς το μέρος σας.
Επιστημονική φαντασία
Αγαπάτε την ανάγνωση για διαγαλαξιακές περιπέτειες ή φουτουριστικά γεγονότα. Όταν είσαστε παιδί δεν ταιριάζατε αρκετά με το σύνολο γιατί σκεφτόσασταν συχνά νέους κόσμους και φανταστικούς χαρακτήρες σε σχέση με το τετριμμένο σκηνικό του σχολείου στο οποίο έπρεπε να περνάτε τον χρόνο σας. Έχετε συχνά σπουδαίες ιδέες αλλά φοβάστε να μιλήσετε. Με το έξυπνο πνεύμα σας εσείς και οι γύρω σας γνωρίζετε ότι θα είστε από τους ελάχιστους ανθρώπους που θα μπορέσουν να αποδεχτούν με σχετική ευκολία οποιοδήποτε αποκαλυπτικό γεγονός συμβεί στον κόσμο.

Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2019

Ψωμί Καλαμποκιού...!

Υλικά:


- 500gr αλεύρι καλαμποκιού
- 500gr αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
- (8gr) 1 ξηρή μαγιά
- 600ml χλιαρό νερό
- 1 πρέζα αλάτι
- 1 κουταλιά της σούπας μέλι
- 100gr σουσάμι

Εκτέλεση:


- Σε ένα μπολ ανακατεύουμε τα 2 αλεύρια και την μαγιά...
- Σε ένα κανατάκι ανακατεύουμε το νερό, το μέλι και το αλάτι μέχρι να λιώσουν καλά το αλάτι και το μέλι...
- Ρίχνουμε το μείγμα με το νερό στο μείγμα από τα αλεύρια και το ζυμώνουμε πολύ καλά...
- Όταν ενσωματωθούν καλά προσθέτουμε και το σουσάμι...
- Σε ένα ταψί βάζουμε λαδόκολλα και βάζουμε το ψωμί μας επάνω και με τα χεράκια μας του βάζουμε ίσα ίσα λίγο νεράκι...
- Το βάζουμε τον φούρνο στους 50 βαθμούς στον αέρα και το αφήνουμε για μισή ώρα να φουσκώσει λίγο...
- Στην συνέχεια ανεβάζουμε την θερμοκρασία του φούρνου στους 220 βαθμούς και το αφήνουμε να ψηθεί για 35 λεπτά και μετά κατεβάζουμε την θερμοκρασία στους 180
βαθμούς για άλλα 10 λεπτά...
- Στην συνέχεια το βγάζουμε από τον φούρνο και περιμένουμε να κρυώσει λίγο για να το απολαύσουμε...!



Τετάρτη, 5 Δεκεμβρίου 2018

Έλα κρυφά, για τελευταία φορά...!

Έλα.
Μη ρωτάς πολλά, δε χρειάζεται.
Έλα.
Μόνο για ένα βράδυ.
Έλα.
Μη σε νοιάζουν οι άλλοι, κανείς δεν θα το μάθει.
Έλα.
Και όταν ξημερώσει, φύγε ξανά.
Έλα.
Κι ας είναι η τελευταία φορά που θα έρθεις.
Έλα κρυφά.
Όπως κάθε φορά άλλωστε. Μαζί θα πορευτούμε στα μυστικά μας μονοπάτια. Χέρι χέρι θα διασχίζουμε τους δρόμους. Αγκαλιασμένοι κάτω απ’ το φως του φεγγαριού και των αστεριών θα συζητήσουμε για ακόμα μια φορά πόσο απελπισμένα θες διέξοδο απ’ τη ζωή σου. Και για ακόμα μια φορά, θα καταλήξουμε στο ότι είναι αργά για αλλαγές.
Έλα όμως.
Συνήθισα πλέον. Η αγκαλιά σου βλέπεις, μου έγινε συνήθεια.
Η ζεστασιά των χεριών σου όταν με τυλίγουν, μου είναι απαραίτητη.
Τα χείλη σου, αναγκαία ώστε να ανασαίνω σωστά.
Τα μάτια σου…
Αχ, αυτά τα μάτια σου…
Τι να πω για αυτά;
Ολόκληρους τόμους μπορούσα να γράψω.
Όχι για το σχήμα τους. Ούτε για το χρώμα.
Για αυτό το βλέμμα όμως, θα μπορούσα να μιλούσα ώρες ατελείωτες.
Πόσο σου πάει το ερωτευμένο βλέμμα που έχεις, κάθε φορά που με κοιτάς.
Πόση μελαγχολία εκπέμπουν, στην ιδέα ότι είμαι μόνο για λίγο εδώ…
«Έλα» είπα, και ήρθες.
Αυτό από μόνο του, σημαίνει πολλά.
Και τώρα, οι δυο μας.
Κάθισε εδώ κάτω, μαζί μου, κι ας αφήσουμε την όμορφη αυτή βραδιά να κυλήσει.
Ας αφήσουμε το φως του ολόγιομου φεγγαριού να μας λούσει με την μελαγχολία του.
Ας αφήσουμε την φωτιά που καίει, να ζεστάνει τις καρδιές μας.
Ας αφήσουμε τον ήχο των κυμάτων να μας ταξιδέψει.
Να μας πάει σε ένα μέρος μακριά από εδώ. Μακριά απ’ όσα μας κρατάνε χώρια τόσο καιρό. Μακριά απ’ όσα μας χωρίζουν και οριστικά εν τέλει.
Έλα μάτια μου, δε πειράζει.
Οι μεγάλοι έρωτες ποτέ δεν προορίστηκαν για βολεμένες σχεσούλες έξαλλου.
Για αυτό είναι μεγάλοι.
Γιατί τους κρατάει η επιθυμία, η ένταση, το πάθος, η φλόγα.
Δεν τους κρατάει η συνήθεια, ούτε το βόλεμα.
Δεν τους κρατάει η γνώμη των τρίτων, ούτε η έκθεση τους.
Τους κρατάει το συναίσθημα, όχι η λογική.
Έλα ψυχή μου, μην χαμηλώνεις τα βλέφαρα.
Θα ερχόταν το τέλος, το ξέραμε. Πριν έρθει όμως, οφείλουμε στους εαυτούς μας έναν σωστό αποχαιρετισμό. Εξίσου δυνατό με τον έρωτά μας. Οι τυπικότητες είναι για αυτούς που ανέκαθεν ζούσαν μέτρια πράγματα.
Έλα, κοίτα με στα μάτια.
Δεν θέλω να βλέπω τη θλίψη να σε σκοτεινιάζει. Θέλω να σε βλέπω να λάμπεις ολόκληρος, όπως κάθε φορά που χαμογελάς. Όχι, όχι, αυτό το ψεύτικο χαμόγελο. Θέλω ένα χαμόγελο αληθινό. Από εκείνα που ζωγραφίζονται στο πρόσωπο σου κάθε φορά που άγγιζαν τα χείλη σου, τα δικά μου.
Έλα, μίλησέ μου.
Πες μου μια δικαιολογία που θα ορίσει το τέλος.
Δωσ’ μου έναν λόγο αρκετά καλό, ώστε να μείνει ανεκπλήρωτο όλο αυτό, που έχουμε με τόση λαχτάρα χτίσει.
Αλλά αυτή τη φορά δεν θέλω ψέματα.
Και οι δυο μας ξέρουμε ότι η δικαιολογία της τελευταίας φόρας ήταν τόσο προσποιητή που ούτε ο ίδιος δεν την πίστεψες.
Δεν μπορείς να είσαι ερωτευμένος με δυο γυναίκες. Κανείς δεν μπορεί.
Κι όσο κι αν προσπάθησα να σε πιστέψω –ίσα-ίσα για να σε αφήσω πίσω μου– ήξερα πολύ καλά ότι ήταν ίσως το χειρότερό σου ψέμα.
Ο έρωτας σου, είναι εδώ, και εκεί είναι η σιγουριά σου.
Κατανοητό.
Πες μου έναν ειλικρινή λόγο, αυτή τη φορά όμως.
Έλα φως μου, μην κλαις.
Συγγνώμη αν σε πίεσα, δεν το ήθελα.
Ξέρω, ότι τα πρέπει σου, ξεπερνούν τα θέλω σου.
Κι όσο κι αν είναι λάθος μας, το καταλαβαίνω.
Έξαλλου, για να είμαι ειλικρινής, και εγώ την ιδία επιλογή έκανα.
Για διαφορετικό λόγο ο καθένας μας.
Εσύ γιατί οι σοβαροφανείς θεωρίες σου δεν σου επέτρεπαν να συνεχίσεις, και εγώ γιατί η αξιοπρέπεια μου ήταν υπεράνω των συναισθημάτων μου.
Έλα, ας μην το κουράσουμε άλλο.
Αρκετά πονάει ήδη, το ξέρουμε καλά…
Ένα παράπονο έχω, όμως.
Βλέπεις, είχαμε κάτι δυνατό, που μας έκαψε ολοκληρωτικά.
Και το τέλος που δόθηκε ήταν ψυχρό, ψεύτικο, και τυπικό.
Κι αυτό είναι ένα παράπονο, που δεν θα στο συγχωρήσω ποτέ.
Γιατί αυτό το τέλος, δεν μας άξιζε.
Γιατί το τέλος που αξίζαμε, δεν το είχαμε ποτέ.
Γιατί σωστό τέλος, δεν έχει ειπωθεί…
…ακόμη….

Γιατί σβήνουμε κεριά στα γενέθλια;


Ένα από τα πιο διαδεδομένα έθιμα σε όλο τον κόσμο είναι το σβήσιμο των κεριών της τούρτας την ημέρα των γενεθλίων. Στις περισσότερες χώρες ακολουθείται η ίδια διαδικασία. Πάνω στην τούρτα τοποθετούνται τόσα κεριά όσα τα χρόνια ζωής του εορτάζοντος.
Φίλοι και συγγενείς λένε με μια φωνή το τραγούδι των γενεθλίων και στο τέλος ο εορτάζων σβήνει τα κεριά, κάνοντας μια ευχή. Ποια είναι όμως, η προέλευση αυτού του εθίμου; Σύμφωνα με μια θεωρία, το έθιμο αυτό έχει τις ρίζες του στην αρχαία Ελλάδα. Οι αρχαίοι Έλληνες λέγεται ότι έφτιαχναν πίτες με μέλι, τις οποίες στόλιζαν με κεριά, προς τιμήν της θεάς Αρτέμιδος. Τα κεριά συμβόλιζαν τα αστέρια και το φεγγάρι.
Οι αρχαίοι έσβηναν τα κεριά γιατί πίστευαν ότι ο καπνός μεταφέρει τις ευχές τους στους θεούς. Την ίδια τελετή έκαναν και στα γενέθλια των παιδιών τους γιατί θεωρούσαν ότι η θεά Άρτεμις ήταν προστάτιδα των παιδιών και έτσι θα τα προστάτευε από αρρώστιες και κάθε κακό. . «Ω κορυφαία Θεά των γεννήσεων, Ακραία Άρτεμη δέξου αυτόν τον σεμνό ύμνο και χάρισε την ευλογία σου σε αυτόν που γιορτάζει την ημέρα της γεννήσεως του στο υλαίο πεδίο της ύπαρξης….
Σεμνή Θεά δώρισε την σπουδαιότητα και τον σεβασμό σε τούτη την ύπαρξη.» έλεγε η αρχαία ελληνική ευχή για τα γενέθλια. 
Εσύ που δίνεις το τέλειο δώρο Ανυσιδώρα χάρισε δώρα υγίειας, ευδαιμονίας, πνευματικής και υλικής ανάπτυξης, χαράς, ευθυμίας, και κάθε άλλου ψυχικού ή υλικού δώρου που εσύ κρίνεις για την αρετοδρομία της υπάρξεως.
Στάσου Βοηθός της υπάρξεως τούτης και Ευπλόκαμος, στρώνοντας άριστους δρόμους αρετής που οδηγούν σε έπαθλα αιώνια ώστε η ψυχή να ομοιάζει την Ευστέφανη χάρη Σου.
Καθαρά Θεά, κράτα αμόλυντη την ψυχή από κάθε κακό. Μεγαλώνυμη και Ολβιόμοιρη Θεά χάρισε την μέγιστη ευτυχία της μοίρας ως Περασία βοήθησε την σκέψη να οδεύει ασφαλής από τις αναζητήσεις της. Σαόφρων χάρισε υγιή σκέψη. Σεμνή Θεά δώρισε την σπουδαιότητα και τον σεβασμό σε τούτη την ύπαρξη.»